Kadim bir arkadaşım olan Olcay’ın sitesinde rast geldiÄŸim güzel bir anektodu sizinle paylaÅŸmak istedim. Keza olay öylesine güzel ki saatlerce günlerce tartışabileceÄŸiniz bir konuyu bir cümlede özetleyi veriyor. Bu arada sakın Olcay’ın nam-ı diÄŸer Panthera_’nın sitesini ziyaret etmeyi unutmayın. EÄŸlenceli bir blogu var kendilerinin.

Osmanlı PadiÅŸahı Yavuz Sultan Selim, tebdili kıyafetle KuÅŸlar Çarşısı’nı gezer. Burada, avcılar avladıkları kuÅŸları, tuzakçılar yakaladıkları maharetli, eÄŸitimli, güzelim kuÅŸları satıyorlar. Bir ara gözü kekliklere iliÅŸir PadiÅŸahın.

Bir grup kekliÄŸin üzerindeki varakta, “Tane iÅŸi satış fiyatı 1 altın” yazıyor. Hemen yanı baÅŸlarında asılı, adeta altın kafes içinde bir keklik daha var ki, fiyatı; 300 altın. PadiÅŸahın gözü 300 altınlık kekliÄŸe takılır. “Hayırdır” der satıcıya, “Bunun diÄŸerlerinden ne farkı var ki, bunlar 1 altın, bu 300 altın?” Satıcı, “Bu keklik özel eÄŸitimli, çok güzel ötüyor, ötmesi bir yana bunun ötüÅŸünü duyan ne kadar keklik varsa hepsi onun etrafına doluÅŸuyor” der.“Tabii bu arada avcılar da o etrafa doluÅŸan keklikleri daha rahat avlıyorlar” diye ekler.

“Satın alıyorum” der PadiÅŸah, “Al sana 500 altın…” Parayı verir ve hemen oracıkta kekliÄŸin kafasını keser. Adam ÅŸaşırıp, “Ne yaptınız, en maharetli kekliÄŸin kafasını koparttınız, yazık deÄŸil mi” diye dövünürken; PadiÅŸah gürler: “Bu kendi soyuna ihanet eden bir kekliktir. Bunun akıbeti er veya geç ölümdür…“