“Fırtınalı yaÄŸmurlar karşısında bile kurak yürekler gördüm: ben bir ölü kuÅŸun -mesela- kanadına hüzünden fırtınalar çizerken. yüreÄŸimden düÅŸtü, düÅŸten öte gitmedi sevgili öykülerim. sevinçlerim yanmayan bir sokak lambasıydı yokluÄŸunda fark edilen ve hüzünlerim gökkuÅŸağı gibi göz alıcı olsa da masallara sağır kalmadı gözlerim. uçan kuÅŸları, ölü düÅŸleri seviyorum. tanıdığım insanların çoook azını, tanımadıklarımınsa hepsini… iÅŸte bu inanç sevgidir seni bana getiren. ve her çalınışı ve dinleniÅŸi bu ÅŸarkıların, bir borcun ödeniÅŸidir bu inanca bu sevgiye… sana ÅŸarkılar söylemeye devam ederim sevmeye çıkarsız inanırsan, sevmeye inan! yaÅŸamak zor bi oyun”

Feridun DüzaÄŸaç – eylül bin900doksan6 (Beni Rahatta Dinleyin)