Ne bizi pejmürde etmez ki ? Hele ki aşk ile dirsek teması varsa ki vay haline! Ver kendini eskiciye , yerine verir ya bir mandal ya da biraz kırık leblebi…Kırık bir aynadan kendini görürsün parça parça..Eskicideki leblebiler neden kırık hiç düşündün mü ? Peki ya neden mandal verir onu ?

bir gökkuşağı kelepçe oldu yüreğime
yağmur yüklü bulutlarla öpüşüp
kıskıvrak bağladı hüzünlerimi sessizce
ben kızıl kan gibi oturmuştum
yalnızlığımın som acıdan tahtına
çalışkan mutsuzluğum
sahici öpüşlerle baştan çıkarıyordu
yaşanmamışa olan tatlı inancımı

dokunduğum ne yüzün ne de gözlerindi
parmaklarım hiç oyalanmadan
ruhunun yedi kat dibindeki dar mağaralarda dolaşan
başıboş yalnızlığına indi
fakat o dokunduğum bile senin en yalın halin değildi
ben kızıl kan gibi oturmuştum
yalnızlığımın som acıdan tahtına
narin kırılganlığımı şafağa karşı ipe çekmişti
yıllar yılı dost bildiklerim
topal bir intikam ağır da olsa
bulmuştu hedefini
faydasız bir taşa dönüşen yüzümden
yuvarlanıp giden bir gözyaşıyım şimdi
ve sahipsiz bir köpeğin tüyleri ürperten uluyuşuyum
giyindim sevilmezliğimi
sevgisiz geceleri yıldızlara giydirdiğim gibi
dolu dizgin zalimliğinin yularını çek artık
derin soluklarıyla çakılıp kalsın
beni çaktığın sert sevgisizlik zeminine
parçala riyakarlığının gözlerini
gerçek asla tutsak edilemez
yalancı dudaklardan dökülen birkaç sahte sözle
gidiyorum darmadağın kendime
gidiyorum parçalandığım yere
korkutamazsın beni
bir ‘ben’ değilim çünkü
ruhum pejmürde kırık aynadan
görünen yüzlerce benim şimdi
korkutamazsın beni
senden ötürü
senden dahi
senim şimdi…

(inci)