Mesaj Yazmayı Sevmiyorum

Telefonuma mesaj geldiğinde, o mesaja cevap yazmam gerektiğinde, o kadar bunalıyorum, o kadar bunalıyorum ki anlatamam. Ben mesaj yazmayı zaten sevmiyorum, bi de böyle bir zorunluluk giriyor ya işin içerisine, ruhum bunalıyor. Ha ben de ne mi yapıyorum, tak arıyorum, mesaja cevabımı sözlü olarak veriyorum. Böylelikle hem bi insan sesi duymuş oluyorum, hem de ruhum bunalmıyor, en önemli olan o.

An oluyor, kendimi, çekiçle örs arasında hissediyorum. Ya ezilip gidicem, ya da çelikleşicem. Ama bir çelikleşirsem var ya, kralını tanımam, onu baştan söyliyim

Alışverişten nefret ettiğim, alışverişten tiskindiğim kadar hiçbir şeyden tiskinmem desem inanır mısınız. İnanırsınız tabii, niçin inanmıyacakmıyşınız. Özellikle giyim üzerine olanından ölesiye tiskiniyorum. Fakat neyleyeceksiniz ki, arada bir pantolon almak gerekiyor. Bir ayakkabı, bir tişört almak, ve hatta çorap almak, uzun yol için çanta almak, bunları hep almak gerekiyo. Allah’ım almak gerekiyo. Ha ben de ne yapıyorum. Bir hafta öncesinden liste hazırlıyorum. İşte şunlar şunlar alınacak diye. Alışverişin gününü saatini belirliyorum. O gün o saatler içerisinde sadece alışveriş yapılacak, başka hiçbir şey yapılmayacak diye kendimi şartlıyorum. Alışverişin ilk dakikalarında ne kadar sıkılsam da asla yılmıycam, o alışverişi o gün mutlaka yapıcam diye kendimi şartlıyorum. Gün geliyor, sabahtan, o güne özel süpersonik kahvaltımı yapıp, enerji depolayıp, kendimi alışveriş diyarına doğru bırakıyorum. Diyara girince bi anda yine bana bi sıkıntı basıyo. Sanki bi haftadır bu güne hazırlanmamışım gibi. Her dükandan ayrı kaçıyorum. Günün sonunda, akşam eve, en fazla, kıytırık bir tişörtle dönüyorum, işte bu beni, gerçekten, çok ama çok hüzünlendiriyor.

@penguen Alpay Erdem, Ben