Erkan Hirik » Sanat

İzlenilesi Bir Film AVATAR

Erkan Hirik — Sun, 10 Jan 2010 22:49:52 +0000

Uzun süredir yazamıyorum ile başlayan bir yazı olacak bu maalesef. Dünya işlerinin yoğun oluşu beni buraya yazmaktan mahrum ediyor maalesef. Yazamamanın vermiş olduğu vicdani rahatsızlığı şu anda atıyorum çok şükür. Buna sebep olan ise bir film.
Uzun süredir yazmak bir yana uzun süredir de film izleyemiyordum. 3 hafta Ankara’da IMAX’de izlemek için bekledim; ancak bir türlü işlerimden fırsat bulup da IMAX’e gidemedim. Bir kez gittim ama onda da bilet bulamadım.
Aylardır beklediğim “Avatar” sonunda çıkmıştı ve artık izlemeliydim. Karar verdiğim sırada işim ile alakalı durumlar çıktı ve izleyemedim. İşlerim bittiği vakitlerde de sinemada yer bulamadım. Ancak 3 haftalık bu süreç sonucunda inadımı bırakmadım ve bu kez dikkatli davranarak biletlerimi internet üzerinden aldım. MyBilet hakikaten bu konuda çok iyi. Güvenerek alabileceğinizi belirteyim.
Ankara Panora AVM’nde Cinebonus’da altyazılı ve Real 3D olarak izlediğim filme gelince kesinlikle harikulade diyebilirim. Avatar 14 yıllık bir maziye sahip bir film. Böylesi bir özellik de merak duygularını uyandırmaya yetiyor zaten. Beni tanıyanlar benim hayal ürünü gerçek üstü şeyleri barındıran filmleri sevmediğimi bilir. Lakin bu filmde bu gerçek üstü şeyler aslında fark edemediğimiz gerçekleri öylesine güzel dile getiriyor ki.
Filmin başından sonuna kadar ekrandan gözümü ayırmadım. Filmin görselliği hakkında söylenenler gidip de göreceklerinizin yanında bence sönük kalır. Elbette film her şeyini görselliğe borçlu değil. Mükemmel kurgulanmış bir senaryo olmasa o görsellikler de gölgede kalır.

Gişe hâsılatı (Box Office) listesinde gelmiş geçmiş filmler arasında da 2.sıraya girmesi James Cameron’un iyi bir iş çıkardığının ve filmin de başarılı olduğunun bir diğer belirtisi zaten.

Her zaman yaptığım gibi filmin içeriği hakkında bilgi vermiyorum ve izlemenizi tavsiye ediyorum.

Kesinlikle izleyerek insanoğlunun yaşanan dünyaya karşı ne kadar da acımasız olduğunu görmelisiniz. Belki de Pandora’nın kutusunu anlamanın vakti gelmiştir…

Ha unutmadan, gözlükler sizde kalmıyor

Twilight – Alacakaranlık İzlemeyin

Erkan Hirik — Wed, 08 Jul 2009 07:47:16 +0000

Popüler olan şeylerle pek aram yoktur. Eğer bir şey herkesçe okunuyorsa, herkesçe izleniyorsa veya herkesçe giyiliyorsa ben o şeylere biraz mesafeli dururum. Nerede çokluk diye başlayan atasözümüzün etkisinde kalışımdan mı yoksa önyargılarımın esiri oluşumdan mı bilemiyorum. Yine bu duyguların yönlendirmesi ile birçok kitapevinde gördüğüm “Alacakaranlık” ve onun filmi olan “Twilight”tan uzak durmayı başarıyordum ta ki düne kadar.
Sıcakların etkisi ile dün gece tezim üzerine çalışmak istemedim. Bir çay demledik, nargile ile birlikte “hadi bir de film izleyelim” dedik. Hafif esen rüzgar ile başladık izlemeye. Filmin ilk 3-4 dakikası bir ceylanın ya da geyiğin –emin değilim- ormanda kaçmasıyla başlayan ve içsesin duygularını açıklayan sahne ile başlıyor. Belki de filmin en güzel yeri orasıydı. Ya da içses…
“Nasıl öleceğimi hiç düşünmemiştim… Ama sevdiğin birisi için can vermek, ölmek için güzel bir yol gibi görünüyor.”
Filmin tamamını bu cümle özetliyor aslında. Bu cümleyi düşündükçe de filmin 15.dakikasında tamamını anlıyorsun ama acaba yanlış tahmin ediyor olabilir miyim diye izliyorsun gerisini. Ailevi sebeplerden ötürü şehir değiştirmek zorunda kalan kahramanımız geldiği şehirde ta filmin başında kendisinin vampir olduğunu belli eden diğer kahraman ile tanışır. Aslında korkulmasına alışılagelmiş olan Vampir’e aşık olur. Vampir de kıza karşı boş değildir. Falan filan.
Hiç izlenecek yanı yok. Boşa zaman kaybı. Eğer bu filmin kitabı da böyleyse bu ülkede insanların kitapları sadece kapağına bakarak aldığını rahatlıkla söyleyebileceğim. Ayrıca anladım ki cidden popüler şeylere karşı önyargılı değilim. Bildiğim bir şeyler varmış ki izlemiyormuşum.

Slumdog Millionaire – Milyoner

Erkan Hirik — Tue, 05 May 2009 21:32:45 +0000

Film de izlemesem demek siteme yazmak için bir şeyler tetiklemeyecek beni. Evet, kabul ediyorum, bu aralar pek yazasım gelmiyor, geldiği vakitlerde de yazmaya fırsat bulamıyorum. Bu denge ile yaklaşık bir aydır doğru dürüst bir şey yazamıyorum. Neyse ki yine bir film izledim ve bir şeyler karalayabiliyorum şu anda.
Bu hafta işten geldikten sonra ev arkadaşlarım ile bir film izleyelim dedik ve “Slumdog Millionaire” adlı filmi izlemeye karar verdik. Lakin ondan birkaç gün evvel “Outlander” adlı filmi izlemiştik ve tam bir faciaydı. Bu faciayı düzeltmek için izleyeceğimiz film muhteşem olmalıydı ki öyle de oldu.
Türkçe’ye “Milyoner” olarak çevrilen Slumdog Millionaire Danny Boyle‘un yönettiği Simon Beaufoy‘un yazdığı 2008 İngiltere yapımı “Akademi Ödülü” alan bir filmdir.
“Slumdog Millionaire” gerçekten de aldığı tüm ödülleri hak ediyormuş onu anladık, izleyişimizin ardından. Filmdeki konuyu genel olarak şöyle özetleyebilirim; Hindistan’ın kenar mahallelerinde fakirlik içinde yaşayan iki kardeşin gelişkin oluncaya dek yaşadıkları ve küçük kardeşin büyük aşkı için yaşadığı tecrübelerin meşhur yarışma olan -bizdeki adıyla- “Kim beş yüz milyar ister?”de çıkan sorulara bu tecrübelerinden hareketle cevap vermesi.
Kurgunun güzel olması ve bu kurguyu tanınmamış oyuncuların başarılı performanslarıyla sunabilmesi filmi önemli kılan yanlar. Ayrıca filmdeki kovalama sahnelerinde kullanılan müzikler özellikle hoşuma gitti ve tüm sahnelerdeki kameranın konumu hakikaten olayı anlatabilmesi açısından iyi düşünülmüştü. Filmde rol alan ufak yaştaki çocuklar adeta profesyonel gibiydi. Mimikler ve hareketler sanki yıllardır eğitim almışçasınaydı.
81.si düzenlenen Oscar ödüllerinde de Slumdog Millionaire 8 dalda birden ödül alarak bahsettiğim başarısının da semeresini görmüştü zaten.
En kısa zamanda bu filmi edinip izleyin, inanın çok şey kaçırıyorsunuz ki ben izledikten sonra neden bu kadar beklemişim kendime kızdım. Bundan sonra Oscar ödüllü filmlere ön yargı ile bakmak yerine bir an evvel izlemeye koyulacağım.

Güneşi Gördüm-I Saw The Sun

Erkan Hirik — Fri, 27 Mar 2009 23:34:49 +0000

Evde oturacağımıza bir sinemaya gidelim dedik. Televizyonlarda ve şehrin bir çok köşesinde bolca reklamı yapılmış olan Mahsun Kırmızıgül’ün yönetmenliğini yaptığı ve oyuncu olarak da yer aldığı “Güneşi Gördüm”ü tercih ettik. Ettik diyorum yanımda adını vermeyeceğim iki arkadaşım daha vardı. Bu arkadaşlardan birisi benim gibi ilk kez izleyecekti, diğeri ise ikinci kez izlemiş olacaktı. İkinci kez izlemek isteyişinin sebepleri de filmi çok sevmesi ve ilkinde yanında başkaları olduğundan rahatça ağlayamaması…

Gizlice içeri soktuğumuz Pringles, çikolatalar ve kola aklımızın bir köşesindeyken film başladı. Mahsun Kırmızıgül ile gelen ön yargılar filmin daha ilk dakikalarında hırçın dağları müthiş yansıttırabilmesiyle yavaş yavaş erimeye başladı.

Doğuda bir köy, teröristler ve askerler arasında kalmış insanlar… Bir oğlu şehit, bir oğlu gazi bir oğlu terörist bir ana ve baba. Merak etmeyin yine koyunu anlatmayacağım. Doğuda başlayan bu hazin ve fukaralık dolu hikâye İstanbul’a oradan da dünyanın en gelişmiş memleketlerinden birisi olan Norveç’e kadar uzanıyor.

İstanbul’un arka mahallelerindeki yaşam doğudaki mayın tarlasına dönüşmüş köyde yaşamaktan daha da zor görünüyor filmde. Bu hayattan kendisini Norveç’e atabilenler filmde kurtulurken ülkemizin acı gerçekleri ile yaşamaya mahkûm olanlar sefaleti iliklerine kadar hissediyor hatta bu sefalet hissizliğe, ölüme bile sebep olabiliyor.

Filmin müzikleri gayet güzel seçilmişler/yapmışlar. İnsan izlerken etkileniyor zaten, müzikler de buna cila vuruyor. Sağımda ve solumda oturan ve sürekli gözlerini çaktırmadan silmeye çalışan arkadaşlarımda bunu hissettim. Kimi zaman ben de kendimi zor tuttum itiraf ediyorum. Ha unutmadan önce aklımızda duran şeyleri midemize indirdik ondan sonra ağlamaya başladık söyleyeyim.

Oyunculuk konusuna gelince Mahsun gerçekten iyi iş çıkarmış. Ama müthiş diyemiyorum. En sevdiğim oyunculuk performansı ise ses tonu ve bakışlarıyla Mahsun Kırmızıgül’ün babasını canlandıran filmdeki adıyla Haydar (Erol Demiröz) ile evin zekâ özürlü kızını oynayan adını bilmediğim çocuğa ait. Altan Erkekli’nin hakkını yememek lazım ama ben kendisi zaten profesyonel oyuncu diye aynı Demet Evgar gibi onu da değerlendirmedim. Gado karakteri de gerçekten çok başarılıydı. Kendisini Avrupa Yakasından tanıdığımız Sarp Apak‘ın o masum suratı şehit olan asker rolü için biçilmiş kaftandı sanki.

Filme genel olarak baktığımızda yaşanmışlıklardan oluşan senaryo ülkemizde laf sahibi olan herkese eleştiride bulunmuş ve tam gediğine oturtmuş taşı. Ancak biliyoruz ki film hiçbir insanın fikrini değiştirmeyeceği gibi yöneticilerin de fikrini değiştirmeyecek. Yine kanlar dökülecek, yine insanlar ölecek, yine kış gelecek, yine kar yağacak yine güneş görünecek ve ölünecek…

Üç Maymun-Nuri Bilge Ceylan (Three Monkeys)

Erkan Hirik — Mon, 23 Mar 2009 21:41:07 +0000

Uzun süredir film izlemiyordum ya da izleyemiyordum. Malum hayat koşuşturmaları bazen bırakın film izletmeyi buraya bir şeyler yazmama dahi engel oluyor. Ve şu an fark ediyorum ki yazmaya insan ara verince nasıl gireceğini şaşırıyor. Laf kalabalığını bırakayım da konuya gireyim.
Geçen gece otururken film izleyeyim dedim ve elimde olanları kurcalarken Nuri Bilge Ceylan’ın yönetmenliğini yaptığı “Üç Maymun” -Three Monkeys- adlı filmi izlemeye kadar verdim. Kahvemi aldım yanıma ve ışıkları söndürüp başladım filmi izlemeye. Filmin ilk 5 dakikasında anladım ki bu filmde sesler önemli bu sebeple kulaklık ile izlemek ve sesleri net olarak duymak istedim. Ne de olsa 61. Cannes Film Festivali’nde (2008)ödül almış bir film. Öyle ki KPSS’de soru olarak bile geldi bu. Dikkatli izlemek lazım diye düşündüm ve başa aldım.
Filmin başında geçen bilgilendirme yazılarında “Türkiye – Fransa – İtalya ortak yapımıdır” ibaresini görünce birden huylanmaya başladım filmden. Hani eleştireceğim ya filmi öküz altında buzağı arayacağım ya işte ondan. Acaba dedim ödülü bu yüzden mi verdiler. Böylesi güçlü ve üçlü ittifak ödülü hak ediyor değil mi? dedim. Yanıldığımı anladım. Nuri Bilge Ceylan gerçekten de yönetmenlik yeteneğinin müthiş olduğunu göstermiş ve o ödülleri hak etmiş. Her zamanki gibi filmin konusuna değinmeyeceğim. İzleyince görürsünüz. Lakin filmin konusu ile ilgili şunu söyleyebilirim, filmin adı ile konusu arasında güzel bir ilişki kurulmuş. Duymak, görmek ve söylemek…Filmde öne çıkan karakterlerin de üç kişi olması acaba tesadüf müydü?
Filmde öyle uzun uzun diyaloglar yok, hatta diyalogları toplasanız belki bir iki sayfa metin elde edersiniz. Film genelde ses efektleri, görsel kamera yerleşimleri ile derdini anlatıyor. Bu da zaten yönetmenin yeteneğinin göstergesi. Ses efektleri bir iki sahnede çok absürt olsa da genel itibariyle güzel diyebilirim. Mesela şu an aklıma gelenlerden birisi Yavuz Bingöl’ün yani filmdeki adıyla Eyüp’ün açık bir alanda yüzünü yıkarken suyun çıkardığı ses banyodan gelen ses gibiydi. Görüntü efektleri için gözüme çarpan bir hata ise filmin sonunda Eyüp’ün evlerinin balkonundan etrafı seyrettiği sırada ekranın sol altından geçen tren görüntüsünün devamlılığında bulunuyor. Tren o sahnede ikiye bölünüveriyor anlık bile olsa.
Filmin eleştirebileceğim daha doğrusu hoşuma gitmeyen bir diğer yönü ise konuşma olmayan sahnelerin çok uzun olması. Bu durum bazen esnememe sebep oldu.
Oyunculara gelince filmde Hacer karakterini canlandıran Hatice Aslan yeteneğini ve cesaretini göstermiş. Oyunculuk açısından söylenebilecek hiçbir lafım yok. Sadece gözlerindeki lensler çok iticiydi. Bu da benimle alakalı bir durum, sevmiyorum lensleri. Yavuz Bingöl’ün oynadığı sahnelerde de başarılı bir oyunculuk vardı. Benim asıl dikkatimi çeken ise filmde Eyüp ve Hacer’in çocukları rolündeki Ahmet Rıfat Şungar’ın (filmdeki adıyla İsmail) oyunculuk performansıydı. Bir sahnede baygın baygın bakışları vardı ki gerçekten o anı müthiş yansıtıyordu.

Sonuç olarak filmi izlediğimde çok keyif almadım ama sanatsal açıdan başarılı olduğu kesin. Bir çok ödül toplayan filmin en önemli katkısı ise Ceylan’ın ödülünü alırken yaptığı konuşmaydı sanırım.

Bu ödülü birisine ithaf etmek istiyorum… Tutkuyla sevdiğim yalnız ve güzel ülkem Türkiye’ye…”

Bu Cihana Sığmazam

Erkan Hirik — Mon, 02 Mar 2009 22:36:53 +0000

Mende sığar iki cihân men bu cihâna sığmazam
Cevher-i lâmekân benim kevn ü mekâna sığmazam

Kevn ü mekândır âyetim zâta gider bidâyetim
Sen bu nişân ile beni bil ki nişâne sığmazam

Kimse gümân ü zann ile olmadı Hakk ile biliş
Hakkı bilen bilir ki ben zann ü gümâna sığmazam

Sûrete bak vü ma’nîyi sûret içinde tanı kim
Cism ile cân benim velî cism ile câna sığmazam

Hem sadefim hem inciyim haşr ü sırât
Bunca kumâş ü raht ile ben bu dükâna sığmazam

Genc-i nihân benim ben uş ayn-ı ayân benim ben uş
Gevher-i kân benim ben uş bahr ile kâna sığmazam

Arş ile ferş ü kâf ü nûn bende bulundu cümle çün
Kes sözünü uzatma kim şerh u beyâna sığmazam

Gerçi muhît-i a’zâmım adım âdem durur âdemim
Dâr ile kün fekân benim ben mu mekâna sığmazam

Cân ile hem cihân benim dehr ile hem zamân benim
Gör bu latifeyi ki ben dehr ü zamâna sığmazam

Encüm ile felek benim vahy ile melek benim
Çek dilini vü epsem ol ben bu lisâna sığmazam

Zerre benim güneş benim çâr ile penc ü şeş benim
Sûreti gör beyân ile çünkü beyâna sığmazam

Zât ileyim sıfât ile Kadr ileyim Berât ile
Gül-şekerim nebât ile piste-dehâna sığmazam

Şehd ile hem şeker hem şems benim kamer benim
Rûh-ı revân bağışlarım rûh-ı revâna sığmazam

Tîr benim kemân benim pîr benim civân benim
Devlet-i câvidan benim îne vü âna sığmazam

Yer ü gökü düzen benim geri dönüp bozan benim
Cümle yazı yazan benim ben bu dîvâna sığmazam

Nâra yanan şecer benim çarha çıkar hacer benim
Gör bu odun zebânesin ben bu zebâne sığmazam

Gerçi bugün Nesîmîyim Hâşîmîyim Kureyşîyim
Bundan uludur âyetim âyet ü şâna sığmazam

Mevlâna ve Mesnevî

Erkan Hirik — Wed, 24 Dec 2008 23:43:17 +0000

Mesnevî, 13.yüzyılda Konya’da yaşayıp yine orada vefat eden büyük İslâm şairi Mevlana Celaleddin Rumi tarafından yazılmıştır. Mevlana, Mesnevi’nin ilk on sekiz beyitini bizzat kendisi yazmış, diğer kısımlarını söylemiş ve Çelebi Hüsameddin’e yazdırmıştır. Her cilt bitince Çelebi tarafından Mevlana’ya okunmuş, gerekli düzeltmeler yapılmış ve ondan sonra kitap haline getirilmiştir.
Mesnevi altı cilttir. İçinde yirmi beş binden fazla beyit vardır. Hemen her bahsinde Kuran’dan kıssalar yer alır. Yaratılış, aşk, ölüm, hayat ve dünyayı algılayış Mevlana’nın temel konularıdır. Onun varlık anlayışında insan, ruh ve bedenden oluşan bir bütündür. Ruh, ilahi alemden gelmiş, bedene girmiş, bu sebeple gerçek yurdundan ayrılmıştır. Ruhun, geldiği ilahi kaynağa duyduğu hasret, ebediyete kavuşma arzusudur. Bedende bulunmakla fani bir varlığın esiridir. Ancak hasretle olgunlaşır ve daha yüce bir mertebeye ulaşır. Allah aşkının sebebi hasrettir ve hasret çeken gerçek anlamda sevebilir.
Mevlana, beşeri tecrübeyi ilahi bilginin süzgecinden geçirerek hikmete ulaşmaya çalışan bir bilgedir. Mesnevî’de dini, ilmi ve sosyal birçok meseleyi ilim adamı olarak değil de hikmet ehli bir arif olarak ele alır.
Edebi tür olarak başka kitaplara benzemeyen Mesnevî, edebiyatımızda hikmetli söyleyişin en güzel örneklerinden biridir. Yazıldığı tarihten itibaren İslam ve batı dünyasında büyük bir ilgiyle karşılanmış ve çeşitli dillere çevirileri yapılmıştır.

Yalnızlık

Erkan Hirik — Wed, 17 Dec 2008 00:57:31 +0000

“Önce kelime vardı, diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimeden önce de yalnızlık vardı. Ve kelmeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık…Kelimenin bittiği yerde başladı; kelime söylenmeden önce başladı. Kelimeler, yalnızlığını unutturdu ve yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu”

Oğuz Atay – Tutunamayanlar

Ebrû Sanatı

Erkan Hirik — Wed, 26 Nov 2008 23:55:24 +0000

Ebru, kitreli su üzerine serpilen boyalarla bezenmiş kâğıt ve bunu hazırlama sanatına denir. İslam bezeme sanatlarının hazırlanış tekniği itibariyle en cazibi ve süreli netice alınanı olan ebruculuğun menşei hakkında kesin bir hükme varmak mümkün değildir. VIII.asırdan itibaren Çin’de XII.asırdan itibaren Japonya’da benzer teknikler kullanılarak yapılması, daha sonraki asırlarda Çağatay Türkçesindeki “ebre” ismiyle Türkistan’da ortaya çıkışı, bu sanatın tarihî gelişimi hakkında az da olsa bir fikir vermektedir.

Türkistan’dan en geç XVI. Asır başlarında İpek Yolu’nu takiben İran’a geçişinde “ebrî” olarak adlandırılan bu sanatın, gerçekten bulut kümelerine benzer şekiller taşıması, buluta nispek ifade edilen Farsça ismi doğrulamaktadır. Osmanlılarda da revaç bulan aynı isim, Türkçede “ebru” ya dönüşmüştür. Hatalı olmakla beraber, kaşa benzer şekiller de ihtiva ettiğinden, bu sanat Farsçada “kaş” manasına gelen “ebru” kelimesiyle adlandırılmıştır. Kız çocuklarına isim olarak verilen Ebru da bu kaş manasına gelen kelime değil “Âb-rû” olan yüzsuyu olmalıdır. Keza “yüz suyu hürmetine” gibi bir kullanım ile bu kelime kalıplaşmıştır.

Bir defa yapılan ebrunun aynısı bir daha tekrarlanamaz, ancak benzeri yapılabilir. Bundan dolayı her ebru asla kopya edilemeyecek bir sanat özelliğini taşır.

Ebru kağıdı, yazma kitapların ciltlenmesinde ve yan kağıdı olarak, bundan başka kıt’a ve levhaların iç ve dış pervazlarında, ayrıca koltuk denilen kısımlardan çok kullanılmıştır. Bu sıralananların pek güzel örneklerine müze ve kütüphanelerde rastlanır. Ancak, XIX. Yüzyılda Batıdan ithal edilen matbu ebru kâğıtları, hem bu sanatın zevkini kaçırmış hem de yerli ebrucuların geçimini güçleştirmiştir.

Köşebaşı – Bir Tiyatro Oyunu

Erkan Hirik — Sun, 09 Nov 2008 23:49:32 +0000

Uzun süredir yapmak istediğimiz fakat sürekli bazı bahaneler bularak kendimizi gitmeye alıkoyduğumuz tiyatroya nihayet gittik. Çok evvel birkaç arkadaşımla buluştuğum vakit bir laf arasında geçmişti tiyatroya gitmek isteyip de gidemeyişimiz. Böylesi laf arasında geçen bir proje geçen gece devlet tiyatrolarının internet sitesine girmemle hayat bulmaya çalıştı. Arkadaşıma söyledim, sınavlar başlamadım gidelim mi diye? O da sağ olsun, güzel olur sen oyunu seç gideriz dedi. Birkaç oyunun konusuna baktım (Hüzzam, Eşik, Tavandaki Kuş, Genç Osman, Kasimir ve Karoline vs.). Baktığım oyunların konuları gerçekten de insanı kendisine çağırıyordu. Seçim yapmakta zorlandığım sırada “Köşebaşı” ile karşılaştım. Yazarı Ahmet Kutsi Tecer olmasıyla birlikte yönetmeni de Leyla Tecer idi. Bu sebeple bu oyuna gitmeye karar verdim. Ayrıca oyunun müziklerinin Can Atilla tarafından yapılmış olması da bir başka nedendi tercihimde. Arkadaşlarımdan bir kaçına haber verdiğimde hepsi de kabul etti. Biletlerimizi de hemen internet üzerinden ayırttık. Devletimiz sağolsun tiyatro biletleri gerçekten de çok makul düzeyde. Her kesimden insan çok kolayca gidebilir bu fiyatlarla. Yaşasın devletimiz değil mi ?
Küçük Tiyatro sahnesinde oynanan oyundan biraz bahsedeyim. Oyunu protokolün hemen arkasından izlemiş olmamızın da verdiği avantaj ile her türlü ayrıntıya nail olduk diyebilirim. Tiyatronun konusu eski bir İstanbul mahallesinde geçiyor. Eski bir İstanbul mahallesinde geçmesiyle birlikte tarih olarak da 1930-40 yılları arasından bir 24 saati anlatıyor. Münir Canar’ın sahneye çıkmasıyla başlayan oyunda yirmi dört saat içinde gelişen olaylar aracılığı ile; değişen toplumsal değerler, yaşamdaki acı, tatlı duygular arasında gerçekçi bir anlatımla sahneleniyor. Oyunda kimi zaman gülüyorsunuz, kimi zaman ise ağlamaklı oluyorsunuz. Değişen toplumsal değerlerin sızlatıcı yönü ile günlük yaşamın komik yanları bu oyunda bir araya getirilmiş. Ölen Macit Bey’in kendisine olan borçlarına seyirciyi güldürerek anlatan bakkal, onun şapşal çırağı oyunun komik tarafını alırken, bakkalın karşısındaki kahvehane sahibinin gönlü bol, hafif hovarda hali ve o müthiş ses tonu ile mahalleye gelen yabancının içleri titreten sözleri de oyunun içleri acıtan halini gösteriyor. Kesinlikle gidilip görülmesi gereken bir oyun diye düşünüyorum. Keza ellerimiz kızarıncaya kadar alkışladık. İyi ki bu oyunu seçmişim.

Oyuncular;

Münir Canar, Banu Güngör İnal, Celal Murat Usanmaz, Gözde Baytaş, Yunus Çakıroğlu, Turgay Kılıç, Murat Beşik, Gerçek Özkök Akdemir, Sanlı Baykent, Can Öztopçu, Didem Uzel, Okan Şenozan, Mümtaz Aydoğan Mengi, Tolga Çiftçi, Gürkan Görbil, Murat Öz, Savaş Tamer, Deniz Alver Çamlıdağ, Zerrin Çağlar, Refika Özbayer, Orhan Akbıyık, Bülent Türkmen, Yavuz Anaç, Yaseri Şahbudak, Halil Kızılöz, İlyas Zeki Karaca, Orkide Çivicioğlu, Özcan Pala, Günaydın Yaltırak, Mert Şencan, Berivan Özyiğit