Daha önce mimlenişim üzerine bloglarda (günlüklerde) bir durgunluk olmadığını söylemiştim. Vazgeçtim o fikrimden. Yalnız bloglarda (günlüklerde) değil her şeyde bir durgunluk var. Hayatı bir kasvet kaplamış sanki. Yalnız beni değil herkesi. Mutlu insan göremiyorum çevremde ve aynada. Zaman öyle bir tokat atmış ki insanlara, herkesin yanaklarında hala parmak izi var gibi. O izi kapatmaya çalışan insan elini yüzüne koyarken gözlerini de kapatmış adeta. Tokat yiyen çocuğun yanağını tutması gibi.

Hayat zor diyerek etrafımı çevreleyenlere verdiğim cevabım belli. Neresi zor be “zopzor”…Uğraş, didin, çabala, yırtın. İnsanız değil mi? İnsanlığımızı ne zaman yaşayacağız? Hayat sadece satır aralarında mı yaşanıyor ? Peki bu hayat kaç punto? Satır aralığını ne bırakalım hocam?

-Senin hayatın, italik ve koyu olsun evladım !