zamansız…
soluduk dünyanın büyük yalnızlığını
hikayelerin insanları
insanların hikayeleri
sırra kadem bastı…

meskensiz kederlere battık
çividi erguvana çalan
zerdüştî halkalar çizdik etrafımıza

çatıldı gece
kuyunun soluğunu duyduk
‘’söyle ey erbab_ı aşk!!
ben neyim?”

anladık ki;
hepimiz sadece birer soluktuk…

(inci)