Erkan Hirik

Boşluk, Bomboşluk…

Erkan Hirik — Wed, 17 Feb 2010 10:10:41 +0000

Bomboş bir yolda yürüyorum. Bomboş bir boşluk, yolun yanlarına serpilmiş, filizlenmiş, fidan vermiş. Varlığını hissettiriyor. Boşluk, bomboşluk…
Uçurum var yan tarafımda dibi, bucağı olmayan. Bir bilinmezliğe giden git gide derinleşen, bir alsa beni içine sanki yutacak. Bir boşlukta beni kaybedecek.
Sanki yaşıyor. Gitgide büyüyor içimde koca bir kara delik olmuş büyüyor, büyüyor ve sonunda her şey siyah…
Yaşlanıyorum. Yaşanmışlıklar içimde birikiyor. Yaşadığım her şey benden bir yaş alıyor. Ben bilmediğim bir yolda bilmeden yaşıyorum, yaşlanıyorum günler geçiyor. Sanki ruhumda, yanı başımda hatta içimde yine o…
Aslında sebebini bilmediğim yalnızlıklarımın, sessizliklerimin, mutsuzluklarımın, uğultularımın sebebi yine o…
Yollarda yürüyorum. Adımlarımı atıyorum yavaş yavaş…Arkamı dönüp baktığımda yürüdüğüm onca yol kaybolmuş. Sanki hiç yürümemişim gibi her şey aynı. Hep aynı aynı…Birden dehşetle etrafıma bakıyorum. Korkularım yüzüme gülmüyor. Yine boşluk. Çıktı karşıma, sarmış etrafımı öyle bir sarmış ki kurtulamıyorum. Bu defa teslim olma vakti. Gel büyü içimde kabullenme zamanıdır. Simsiyahlık vaktidir ve artık kaybolma…

Hülya Turan

Medya ve Bakış Açısı

Erkan Hirik — Sun, 31 Jan 2010 22:47:21 +0000

*Medya bakış açımızı hile ile nasıl değiştirebilir.

Günümüzün en önemli gücü hiç kuşkusuz medya. Medya deyince sadece televizyon, gazete ve radyo anlamayın. Özellikle internet gün geçtikçe bu medya diye adlandıracağımız sektörde yerini sağlamlaştırıyor. Üstelik Amerika’daki başkanlık seçimlerinde başlayan internet kullanımı ve Obama’nın bununla başarı elde etmesi tüm dünya siyasetini etkileyecektir. Twitter, Facebook, Friendfeed gibi sosyal amaçlı siteler zamanla siyasetin kullanılacağı bir güç aracı haline gelecektir. Bu bağlamda yukarıdaki fotoğrafta da gördüğünüz gibi bardağın boş ya da dolu yanı kadar basit olmayan aslında bakmamız gereken açının onlarca olduğunu gösteren örnekler var. Bunu daha iyi anlamak için günümüzde aynı haberi bir kaç kanaldan izleyin. Bu izleyeceğiniz bir kaç kanal bile birbirinden ne kadar farkılılaşacaktır göreceksiniz. Halbuki haber aynı. Fakat nasıl oluyor da birbirinden bambaşka şeyleri anlatıyor gibi davranıyorlar? İşte çıkar meselesinin, gücü ele alma isteğinin sonucu bunlar. O yüzden siz “siz” olun, başkası olmayın. Öyle çok daha…

Beyaz

Erkan Hirik — Sun, 31 Jan 2010 21:45:14 +0000

Neden hayatta hep siyahları seçtim? Hep hüznü…Niye umutlar varken umutsuzluk? Neden hep efkar? Beyaz var oysa içimde. İçimde tam siyahın karşısında…Bütün güzelliği ile parlıyor oysa hüzne inat. Ben nasıl fark edemedim? Nasıl çektiyse beni kendine siyah, beyazlara hep geç kaldım.
Sabahları hiç sevmedim ben. Nedenini bilmiyorum. İşte bu yüzden hiçbir çiçeğin açışına şahit olamadım, günün ilk ışıklarına gözlerim kamaşırcasına bakamadım, hep duyduğum ama koklayamadığım teze mis gibi ekmek kokusunu fırından alamadım.
Hep upuzun taşlı yollarım oldu. Bana acı vermeliydi gideceğim yerler. Oysa sağıma dönsem tam karşımda gideceğim yer…Niye acı? Niye yollarım hep upuzun, taşlar bezeli her yerinde? Neden her şey esmer? Oysa içimde çiçekler var benim. Hem de rengarenk. Kırmızı, mor, yeşil…Bulutlarım bile var hem de beyaz…Benim de beyazlarım var artık, umutlarım. Hayallerimin hepsi bembeyaz hepsi capcanlı..

Kıymetli Öğrencim;

Hülya Turan

Yalnızlığım

Erkan Hirik — Tue, 26 Jan 2010 23:12:53 +0000

Yalnızlık, dört duvar arasında sessizliğimle paylaştığım en derin yanım. Paylaştığım her vakit, zaman diliminin ne olduğunu unuttuğum delirme anlarım, saatlerim, günlerim, aylarım, yıllarım.
Yalnızlık hiç paylaşılır mı? Ben yalnızlığımı sessizliğimde paylaştım. İkisi vazgeçilmezim oldu. Hayatta neler beni yalnızlığıma bırakıp gitmedi ki? Onları da paylaştım ben her yönüyle hiç gocunmadan. Acıttı canımı ama olsun acımı da paylaştım.
Hayat bir yolculuktu. Yola çıkarken kalabalıklar arasındaydım ama ben yine yalnızdım. Otobüs terminallerinde, tren garlarında, hasretin ve kavuşmanın en derin yanlarında, bakışları uzaklara dalan kimsesiz bir yolcunun üşümüş parmak uçlarındaki sızıydı benim yalnızlığım. Bunca gürültü arasında gelip buldu beni sessizliğim. Çıt çıkmıyordu, yine yalnızlığım yabancı değil bana.
Hep uçurumun tam kenarında ölmekle kalmak arasındaki duyguları yaşadım. Şehirlerin ışıklı caddelerinde sokak çocuklarının sattığı mendildi yalnızlığım. Saçı sakalı karışmış evsiz, sahipsiz bir münzevinin aç nefesiydi benim yalnızlığım. Köprüden serin sulara atlamak isteyen bir aşığın çaresiz cinnet anlarıydı. Yaşam bu belki de ölmek ya da kalmak, arasında yaşamak.
Yalnızlık hayatın her yanında. Bir hamalın nasırlı avuçlarında, yetim bir çocuğun sol yanında, bir aşığın söyleyemediği duygularında, bülbülün güle sevdasında ve insanın her daim hayatla olan kavgasında yalnızlığı.
Hayatı hep sevdim. Ne olursa olsun sevmek yalnızlığı da, sessizliği de. Her şeyi olduğu gibi sevmek hayata karşı, karşılıksız olsa da…

Kıymetli Öğrencim,

Hülya Turan

Gri

Erkan Hirik — Tue, 19 Jan 2010 22:46:57 +0000

Bir ruh var bende bedeni olmayan. Ben gibi tiryakisi yaşamın. Yaşamı sevmiş ama bir türlü açılamamış. Yazık! Hep susmuş. Susmuş da ömrü susmakla geçmiş. O sustukça lâl olmuş dili. Sessizliği bir ağaca benzemiş. Hep toprağın altında gizli gizli büyümüş dertleri. Derinlere inmiş suyunu bulmak için.

Hep rüzgâra karşı yürümüş. İnadına yürümek…Yürümüş. Yeri gelmiş koşmayı da öğrenmiş. Hiç ardına bakmadan koşmak, etrafını göremezcesine koşmak, kendisini unuturcasına. Varlığını bastığı topraklara hissettirerek, ayak izlerini bir mühür gibi geçtiği yollara “ben buradayım” diyerek gitmek.
Bazen bir gölge olmak istemek, belki hayatı kalabalık ortamlardan süzülüp bir kenarda onları seyretmek. Belki de bir çölde serap olmak…Yarı yaşanmışlık yarı hayat. Yine de var olma çabası her şeyiyle…

Okuduğun bir kitapta sevdiğin sözcüklerin altını çizip ayırmak gibi. Ama her kitabı eline aldığında o kelimeleri tekrar tekrar okumak isteği. Her gün başka bir mevsim, her gün nefes alma aşkı sendeki…
Sabahın ilk uyanışını sevmek. O gri renge bile bir gökkuşağı gibi bakan gözlerini, camı her açtığında uzaklara bakan o gözlerindeki hüznü, sessizliği kurumuş gözyaşlarına dokunabilmeyi, aslında ben sende o ta derinlerdeki hüzne baktığımda sona yaklaşmayı seviyorum.

Sevdiğim Öğrencim,

Hülya TURAN

İzlenilesi Bir Film AVATAR

Erkan Hirik — Sun, 10 Jan 2010 22:49:52 +0000

Uzun süredir yazamıyorum ile başlayan bir yazı olacak bu maalesef. Dünya işlerinin yoğun oluşu beni buraya yazmaktan mahrum ediyor maalesef. Yazamamanın vermiş olduğu vicdani rahatsızlığı şu anda atıyorum çok şükür. Buna sebep olan ise bir film.
Uzun süredir yazmak bir yana uzun süredir de film izleyemiyordum. 3 hafta Ankara’da IMAX’de izlemek için bekledim; ancak bir türlü işlerimden fırsat bulup da IMAX’e gidemedim. Bir kez gittim ama onda da bilet bulamadım.
Aylardır beklediğim “Avatar” sonunda çıkmıştı ve artık izlemeliydim. Karar verdiğim sırada işim ile alakalı durumlar çıktı ve izleyemedim. İşlerim bittiği vakitlerde de sinemada yer bulamadım. Ancak 3 haftalık bu süreç sonucunda inadımı bırakmadım ve bu kez dikkatli davranarak biletlerimi internet üzerinden aldım. MyBilet hakikaten bu konuda çok iyi. Güvenerek alabileceğinizi belirteyim.
Ankara Panora AVM’nde Cinebonus’da altyazılı ve Real 3D olarak izlediğim filme gelince kesinlikle harikulade diyebilirim. Avatar 14 yıllık bir maziye sahip bir film. Böylesi bir özellik de merak duygularını uyandırmaya yetiyor zaten. Beni tanıyanlar benim hayal ürünü gerçek üstü şeyleri barındıran filmleri sevmediğimi bilir. Lakin bu filmde bu gerçek üstü şeyler aslında fark edemediğimiz gerçekleri öylesine güzel dile getiriyor ki.
Filmin başından sonuna kadar ekrandan gözümü ayırmadım. Filmin görselliği hakkında söylenenler gidip de göreceklerinizin yanında bence sönük kalır. Elbette film her şeyini görselliğe borçlu değil. Mükemmel kurgulanmış bir senaryo olmasa o görsellikler de gölgede kalır.

Gişe hâsılatı (Box Office) listesinde gelmiş geçmiş filmler arasında da 2.sıraya girmesi James Cameron’un iyi bir iş çıkardığının ve filmin de başarılı olduğunun bir diğer belirtisi zaten.

Her zaman yaptığım gibi filmin içeriği hakkında bilgi vermiyorum ve izlemenizi tavsiye ediyorum.

Kesinlikle izleyerek insanoğlunun yaşanan dünyaya karşı ne kadar da acımasız olduğunu görmelisiniz. Belki de Pandora’nın kutusunu anlamanın vakti gelmiştir…

Ha unutmadan, gözlükler sizde kalmıyor

Meçhul Biyografi

Erkan Hirik — Mon, 23 Nov 2009 23:11:35 +0000

Bilinmeyenin biyografisini yazmak istiyorum. Onun kaderini ben belirlemek, ona hayatı, umudu yaşatmak istiyorum. Bir kader yazmak istiyorum bilmediğim kişiye tüm saflığın saflığında. Doğduğu yerlerin kokusunu hiç unutmasın istiyorum. Sevdikleri her zaman yanında olsun istiyorum. Sıradan ama mutlu birisi olsun istiyorum. Avcunun içinde hayallerindeki yumuşacık ellerin somut halinin olmasını istiyorum. Onu hissetsin, yaşasın istiyorum. Diline sabah kalktığında bir türkü pelesenk olsun ve gün boyu bunu unutmaya çalışsın istiyorum; ama unutamasın istiyorum.
Hava ne kadar soğuk olursa olsun bilinmeyenimin gönlü sıcak olsun, sadece kendisini değil herkesi ısıtsın istiyorum. O üzülünce gözlerinde ışık yok olmasın istiyorum. Umudu hiç kaybolmasın, umudu umud etsin istiyorum. Belki de istiyorum uzunca bir boyu olsun ve melankolik anlarında zaman kırıntılarına bıraksın her şeyi. Rahat olsun ama bir o kadar da kaygısı olsun istiyorum hayata dair. Hayat onu önce onu üzecekmiş gibi yapsın ama sonunda hep sevindirsin istiyorum.
Bilinmeyenim çizgelere basmadan yürüsün, duvardaki eğri duran tabloyu düzeltsin istiyorum. Bazı takıntıları olsun böyle. Mesela dolaptaki kolanın sonunu içebilmek için kendisiyle yarışsın, gece yatarken bir dileğinin gerçekleşmesini içinden o anda yapması sinir bozan bir şeye bağlasın istiyorum.
Yalnızlığını paylaşmasın istiyorum. İçindeki belirsiz hasreti türkülerde yanarak hissetsin istiyorum. Bir yolculuk yapsın istiyorum zihninde ve orada yaratsın istiyorum aslında dünyasını…Ve orada yaşasın son nefesinde gülümseyene kadar…

Cacık – Barış Manço

Erkan Hirik — Tue, 17 Nov 2009 22:18:21 +0000

Sözüm meclisten dışarı dostlar
Bugünlerde kendimi hıyar gibi hissediyorum
Hani dilim dilim doğrasalar beni
Marmara Ege Karadeniz ve hatta Akdeniz cacık olur diyorum

Derdim öylesine büyük ki dostlar
Kırka yarıp yine kırka bölseler
Ve kırk bostana gübre diye serpseler
Kırkbin tane ot biter de kırkbin derde deva olur diyorum

Ne oldu bana böyle durup dururken
Oğlan aldı başını gitti kız zaten lafımı dinlemezdi
Düğmem kopuk paçam sökük oramda buramda çengelli iğneler
Bir de çengelli iğne nazar bozar derler

Hanımın çorabı kaçık başında bigudiler
Karabaş bile, karabaş bile suratıma bakıp bakıp havlıyor
Öğünmek gibi olmasın ama dostlar
Kendimi hıyar gibi hissediyorum

Hani ince kıyım doğrasalar beni Akdeniz cacık olur diyorum
Ve hatta Atlas okyanusu ve hatta Hint okyanusu
Ve hatta hatta Büyük okyanus bile cacık olur diyorum
Böyle cacığa rakı mı dayanır

Çivi çiviyi söker derler soğuktan donanı buzla ovarlar
Ben zaten yanmışım dostlar peki beni fırına mı koysalar
Zeytin suyuna kuru ekmek böyle gelmiş böyle gidecek

Barış Manço

En Fazla İçimde Ölürsün

Erkan Hirik — Fri, 13 Nov 2009 23:01:46 +0000

En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Kızıl sonbaharım
Hangi aşk kendi fırtınasına dayanabildi

Ellerimde çoğul bir gölge kuşu
Adının arkasına basmadan yürüdüm
Alnımda birikti çizikler
Adımdan çıkardım aklımı
Aklımsız kaldım
Neylersin
İnsanız
Ne yapsak eksiğiz işte
Ölüme ayarlı saatiz

En fazla içimde ölürsün
Sorarım
Şiir papirüslerinin hangi köşesine karaladın beni?
Hangi hare’mden yakaladın da çiğnemeden yuttun gözlerimi?
Kekeme repliklerin ezber bozduran kuşu
Hangi rüzgârlara sattın da saçlarını
Devrik cümlelerimin öznesi oldun?

İçindeki kötü senaryoların kahramanı olmak istemezdim
Dağıldı bak derlenip toplanmış dağılmalarım

En fazla içimde ölürsün
Nasılsa yokluk rehin bırakılıyor kalana
Kalan gidene denk neyi varsa susuyor.
Ve susmak inceltiyor her yarayı
Ve susmak bakmak oluyor
Gitmediğin her yere

Kim tutuklanmış yalnızlıktan
Gizin içine gizlenen kim
Söyle beni nerene sakladın
Ki şimdi bu kadar sokaktayım

En fazla içimde ölürsün
Karla karışık yağarsın yara Bereme
Karma karışık kalırsın cinnet şeridinde
Kaldırımların kaldıramadığı her neyse işte
Bulamadığın her ne varsa büyük yıkımların izinde
Sana borcum olsun
Hiç yazılmayacak bir şiirin içinde

En fazla içimde ölürsün
Yanağında yanar avucum
Avucumda imlası bozuk bir şiir kalır
Gözlerinin namlusu döner, yakar kirpiklerimi
Kulağımda bir tepenin rüzgârı uğuldar
Gırtlağıma kadar aşka batarım
Yeteri yok. Eksiği fazla.

Neyin kaldı eksilenlerden arta
İçeri doğru kapanan bir kapıydın
Saçlarından geçtim önce
Ve kendimden öylece
Neyim yoksa var bildim
Eğildim
Eksildim
Eridim
Bir seni bitirmedim

Hangi rüzgarlara sattın da saçlarını
Uğultusuna tutunamadın

Ömürden nefes çalarak ne kadar yaşarsa insan
Öyle yaşadım gözlerini
Tenimde itiş kakış
Cebimde depremlerin
Esrarlı gece ayinleri
Volkanik şiirler
Usul usul giymedim mi sözlerini
Yalnızlığın tiradını kapamadım mı her sefer
Sensizlik seni anlattı en çok
Vazgeçmeler vazgeçmekten vazgeçti
Söyle saçlarında öldüğüm
Bir geri gidiş kaç günde gelirdi?

En fazla içimde ölürsün
Cesedini sürüklerim gittiğim her yere
Tenimin yırtıldığı yerden mi girdin içeri
Açar gibi yaparak açık bir kapıyı
Beni ikiye böldün
Hadi içimi kendine aldın da
Beni nerde bıraktın
Hangisini seçerdin benim için
Ve hangisinden vazgeçerdin kendin için

Ben yarama çoktan sen bastım
Yaşım kadar gencim
Adın çabuk diye geçti
Ardında aç köpekleri bırakarak
Ezberimden geçtim.
Hızla biten aşk şarkılarından geçtim
Senden bir şey eksiltmeden sana çok şey bırakmaktı aşk
Bildim

Biz dalkavuk bir aydınlığın yerine
Onurlu bir karanlığı seçtik
Ve bir öyküden ağlarcasına geçtik
Cesurduk çünkü
Kendimizi kendi düşlerimizden kovacak kadar

Ömrüne yüz çevirmiş iki masalcıyız
Gerisi hiçlik
Gerisi yokluk

Sensizliğin anlattığı ne vardı senden başka
Bir hayatın tüm yanılgılarını
Saçlarında çözdüm
Şimdi beni hangi yanımdan susacaksın
Sessizlikte bir dildir
Çoğul susulur
Pusulur
Şimdi beni hangi yanımdan kusacaksın

Yıkık şehrimin izbesi
En fazla içimde ölürsün
En çok
Gözlerime gömülürsün.
Gözlerimi kaparım
Vasiyetimi yazarım

Kahraman Tazeoğlu

En Kötü Oyun

Erkan Hirik — Wed, 11 Nov 2009 22:00:06 +0000

Bir zamanlar Hüseyin Mert göndermişti bu fotoğrafı…Hayat, şimdiye kadarki en kötü oyun.