“Önce kelime vardı, diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Kelimeden önce de yalnızlık vardı. Ve kelmeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık…Kelimenin bittiği yerde başladı; kelime söylenmeden önce başladı. Kelimeler, yalnızlığını unutturdu ve yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu”

Oğuz Atay  - Tutunamayanlar

Pinhan: gizli, saklı

Daha evvel Pinhanî hayranlığımı ve onların gizli kalışlarını ortaya çıkarışımı yazmıştım. Masallar inanmak içindi ve inandık. Her ne kadar Pinhanî olsalar da hiç pinhân kalamadılar içimde ve yine dışa vurdular.
İlk albümleri gerçekten çok keyifliydi, tüm parçalar insanın içindeki duygu selinin bir parçasını harekete geçirmeyi başarıyordu.
Aradan bayağı zaman geçti ama Pinhanî hiç kendinden bıktırmadı. Sürekli dinletmeyi başardı kendisini. Tabi ki bunda beni açıkçası korkutan ve sadece Pinhanî için izlememe sebep olan Kavak Yelleri dizisinin de etkisi yok değildi. Peki, neden korkmuştum? Elbette popüler olmalarının getirebileceği muhtemel dejenerasyondan.
Çok şükür ki dün gece yarısı itibariyle albümlerinin tamamını 3 kez dinleme fırsatı buldum ve korkularımın boşa olduğunu gördüm.
“Pinhanî- Zaman Beklemez” adlı albümünü çıkarmıştı ve ben bu albümü dinlemeliydim. Dinledim. Sözlerini her zamanki gibi inceledim. Albümde toplam 11 tane parça var.

Zaman Beklemez

kalk , geç karşıma , aç gönlünü , dön gel yavaşça
ben sensiz yanan bir ateştim , söndüm zamanla
bir düşman gibi gel üstüme , özletme kendini
sen bir dost gibi , kardeş gibi özlenen sevgili

sabrı öğütler zaman , oysa odur durmayan
ben beklerim de zaman beklemez ki beni

iyisi mi sen kalk , geç karşıma , aç gönlünü , dön gel yavaşça
ben sensiz yanan bir ateştim , söndüm zamanla
….
.

Devamını Oku »