Doğuda bir köy, teröristler ve askerler arasında kalmış insanlar… Bir oğlu şehit, bir oğlu gazi bir oğlu terörist bir ana ve baba. Merak etmeyin yine koyunu anlatmayacağım. Doğuda başlayan bu hazin ve fukaralık dolu hikâye İstanbul’a oradan da dünyanın en gelişmiş memleketlerinden birisi olan Norveç’e kadar uzanıyor.

İstanbul’un arka mahallelerindeki yaşam doğudaki mayın tarlasına dönüşmüş köyde yaşamaktan daha da zor görünüyor filmde. Bu hayattan kendisini Norveç’e atabilenler filmde kurtulurken ülkemizin acı gerçekleri ile yaşamaya mahkûm olanlar sefaleti iliklerine kadar hissediyor hatta bu sefalet hissizliğe, ölüme bile sebep olabiliyor.

Filmin müzikleri gayet güzel seçilmişler/yapmışlar. İnsan izlerken etkileniyor zaten, müzikler de buna cila vuruyor. Sağımda ve solumda oturan ve sürekli gözlerini çaktırmadan silmeye çalışan arkadaşlarımda bunu hissettim. Kimi zaman ben de kendimi zor tuttum itiraf ediyorum. Ha unutmadan önce aklımızda duran şeyleri midemize indirdik ondan sonra ağlamaya başladık söyleyeyim.

Oyunculuk konusuna gelince Mahsun gerçekten iyi iş çıkarmış. Ama müthiş diyemiyorum. En sevdiğim oyunculuk performansı ise ses tonu ve bakışlarıyla Mahsun Kırmızıgül’ün babasını canlandıran filmdeki adıyla Haydar (Erol Demiröz) ile evin zekâ özürlü kızını oynayan adını bilmediğim çocuğa ait. Altan Erkekli’nin hakkını yememek lazım ama ben kendisi zaten profesyonel oyuncu diye aynı Demet Evgar gibi onu da değerlendirmedim. Gado karakteri de gerçekten çok başarılıydı. Kendisini Avrupa Yakasından tanıdığımız Sarp Apak‘ın o masum suratı şehit olan asker rolü için biçilmiş kaftandı sanki.

Filme genel olarak baktığımızda yaşanmışlıklardan oluşan senaryo ülkemizde laf sahibi olan herkese eleştiride bulunmuş ve tam gediğine oturtmuş taşı. Ancak biliyoruz ki film hiçbir insanın fikrini değiştirmeyeceği gibi yöneticilerin de fikrini değiştirmeyecek. Yine kanlar dökülecek, yine insanlar ölecek, yine kış gelecek, yine kar yağacak yine güneş görünecek ve ölünecek…