Persepolis Satrapi’nin çizgi romanından beyaz perdeye uyarlanan bir film. Film bir animasyon, çizgi film şeklinde. Genellikle siyah beyaz olan çizimler birkaç sahnede renkleniyor. Gösterime girdiği bir çok ülkede tartışmalara yol açan Marjane Satrapi ve Vincent Paronnaud’nun filmi 2007 Cannes Film Festivali‘nde “Jüri Özel Ödülü”nü de almış. Yine bu film Fransa tarafından 2008 Oscar Adayı olarak da gösterilmişti. Filme olan tepkilerden en büyüğü de İran’da yaşanmıştı. Keza filmin konusu bir küçük kızın, gençliğe kavuşana kadar İran’daki istibdad, baskı çerçevesindeki hayatını konu ediniyor. Film Fransızca.

Filmin konusu 1970’li yıllarda Tahran da geçiyor. Sekiz yaşındaki filmin baş karakteri olan Marjane gelecekte bir peygamber olmak ve dünyanın müthiş bir yer haline getirmek gayesi gütmektedir. Çocuklara has hayal dünyasından çevresindeki yaşananlara bakan Merjane kültürlü bir ailenin ferdidir. Küçük kız Şah rejimini sona erdiren olayları ilgi ve merak ile izlemektedir. Dedesinin ve amcasının Yeni İslam Cumhuriyeti yandaşları tarafından öldürülmesi kıza tek seçenek bırakır. Küçük Marjane devrimcidir artık.

Irak’ın da İran’a saldırması ile birlikte iyice savaş ortamı içinde bulunan Marjane ülkesi İran’da özgürce yaşamanın hayalini kurmaktadır. Fakat hayat öylesine zorlaşmaya başlar ki ailesi kızlarına zarar geleceğini düşünerek onu korumak maksadıyla Avrupa’ya Avusturya’ya yollarlar. Avrupa’ya gelen Marjane burada ise bambaşka bir devrim ile karşılaşır. O devrim İran’da aklına bile gelmeyen ergenlik, aşk ve özgürlüktür…Bu sınırsız özgürlük Marjane için bir vicdan azabı oluşturmaya başlar ve yaşıtları İran’da savaşırken kendisi Avrupa’da bir çok heyecan peşindedir. Ancak her şeyden önemlisi Avusturya’da yalnızdır küçük kız…Sonrası da var filmin elbette ancak bu kadar konudan bahsedişim yeterli.
Filmi izlerken insanın boğazında bir düğüm oluşuyor ve o düğüm filmin sonunda ufak gözyaşlarına dönüşüveriyor. Bir çizgi filmden ilk kez bu kadar etkilendim diyebilirim. Bazı şeyler filmden birilerinin kafasına vura vura anlatılıyor. İyi de ediliyor.
Filmde onlarca aforizma var ki filmin tadını tamamlar nitelikte bunlar. Her bir sözü altın olan büyük anne genelde bu cümlelerin sahibi;
“korkudur kendimizi bilmemizi engelleyen… yine aynı kahpe korkudur bizi ödlek insanlar yapan…”
“kim olduğunu ve nereden geldiğini asla unutma !”
“tatiller, kölelere verilen küçük kırıntılardır..”
Filmin bir güzellik kaynağı da sadece ağlatmakla bırakmaması…Aynı zamanda bol bol da gülüyorsunuz. Eye of the tiger repliği müthiş, izleyince anlayacaksınız ve gülmekten yarılacaksınız. – jichael mackson olayına da çok güldüm ben

Filmin en önemli sözleri ki bunlar konuyu da anlatıyor aslında;

Büyükannemi bir daha görmedim. Bir süre sonra da öldü. Özgürlüğün hep bir bedeli olmuştur.

İzleyin.

youtube’den dinlemek için tıklayınız.

eksi’den yorumlar için tıklayınız.

Sözleri

Burada karanlığın ortasında
Gölgelerin arasında
Kör gecenin sabahında
Sabahın kör karanlığında
Beklerken
Gelirken, giderken
Susarken söylerken
Ararken, bulamazken
Kolay mı yaşamak
Kolay mı savaşmak
Kolay mı ağlamak
Üstüme üstüme
Koşa koşa, döke saça
Basa basa, tıka basa
Gözlerini aça aça
Bana yavaş yavaş gelirken
Yağmurun altında
Bir çıkmaz sokakta
Bir ölü yatıyor, duvarın arkasında
Hayat fani
Ölüm ani
Sokaklar dar, her zamanki gibi
Kim korkutuyor beni şehir mi
Niye korkutuyor şehir deli mi
Kim bulamış onu pisliğe biri mi
Nereden çıkıyor çamurlu sular benden mi
Bu karanlık suratlar sizin mi

Hadi sağlıcakla.

Neyse biz filmimize geçelim. Forrest Gump 1994 yılında yapılmış bir film. Wiki’den aldığım bilgiye göre “ABD’de 329,694,499 $, uluslararası olarak 347,692,187 $ hasılat ile toplam kazancı 677,386,686 $’a” ulaşmış filmin. Gerçekten de devasa bir rakam. Filmin konusuna geçmeden önce elbette Tom Hanks’den bahsedeyim. Filmde oynadığı rolü başka kim oynarsa oynasın onun kadar iyi oynayamazdı sanırım. Bakışlarında saflık, hareketlerindeki samimiyet filmin başarısına başarı katmış.

Yönetmen Zemeckis ise benim başarılı dememe gerek bırakmayacak derecede bir yönetim sergilemiş. Filmin konusunun olduğu kadar kameraların açıları da film boyunca bana ilginç gelen bir diğer yanıydı filmin. Özellikle filmin başında ve sonundaki tüyün uçuşması ile Forrest Gump’un ve birçoğumuzun hayatının arasındaki tesadüfîliklere yapılan vurgu müthiş…

Forrest Gump’ı canlandıran Hanks kadar diğer oyuncuların tamamı da hatasız, kusursuz bir oyunculuk sergilemişler. Özellikle Teğmen rolündeki Gary Sinise ve “dünyanın en güzel adı”nı taşıyan Jenny yani Robin Wright Penn…

75 gibi sınırdaki bir IQ seviyesine sahip bir insanın bir çok meslekteki durumu ve arka planında Amerika’nın kısa bir tarihçesi ve saflığın, temiz yürekliliğin insanı nerelerden nerelere getirebileceğini görebileceğiniz filmde bir çok yerde hüzünlendiğiniz anda gülmeye başlayacağınıza eminim.

Filmdeki diyaloglar ve monologlar o kadar güzel ki hayran kalmamak elde değil. İşte onlardan size birkaç örnek;
–
Annesi ölüm döşeğinde olan Gump ve Annesi;

-neden ölüyorsun anne..?
-bak sıram geldi.
-…
- ah hayır, sakın korkma bir tanem..ölümde hayatın bir parçası…

Askeriyeye giren Gump ve komutanı;

drill sergeant: gump! what’s your sole purpose in this army?

forrest: to do whatever you tell me, drill sergeant!

drill sergeant: goddamnit, gump! you’re a goddamned genius! that’s the most outstanding answer i’ve ever heard. you must have a goddamned i.q. of a hundred and sixty! you are goddamned gifted, private gump!

Film boyunca bir çok kez duyacağınız cümle;
stupid is as stupid does

Annesinden bir intial;
mama always said :” put the past behind you before you can move on”

Jenny’e evlenme teklif ederken;
forrest: “will you marry me? i’d make a good husband, jenny.”
jenny: “you would, forrest.”
forrest: “but you won’t marry me.”
jenny: “you don’t want to marry me.”
forrest: “why don’t you love me, jenny? i’m not a smart man, but i know what love is.”

Bu diyalog ve monologları ekşi’den aldım. Oradaki yorumlara baktığınızda bile insanları nasıl etkilediğini, beğenmeyenin olmadığını görebileceksiniz.

Bankta anlatılan bu hikayeyi unutmayacaksınız.
İzlemeden ölmeyin…

Film 2000 yılında yapılmış. Yani tam 8 yıllık. Internet Movie Database (IMDB) Top 250 listesinde kendisine 62.sırada yer edinen film benim izlediğim nicelik olarak az nitelik olarak kaliteli olan filmler arasında da topliste girmeyi başardı.
Şunu öncelikle söylemeliyim ki filmi çoğunlukla psikolojik bir seyirde ilerlemekte. Eğer aksiyon dolu filmleri seviyorsanız,
bunu sevmeyebilirsiniz. Lakin ben psikolojik ve felsefe dolu filmlere hayran olduğum için bu filmi de çok beğendim.
Filmin konusu Hubert Selby‘nin romanından uyarlanarak beyaz perdeye aktarılmış. Yapanların babalarına rahmet

İzleyen kesim, özellikle de gençler “uyuşturucu” gibi bataklıklara düşmeden evvel uyarılacaksa bundan daha güzel bir film olamaz diye düşünüyorum.
Filmi izlediğinizde “konusu nedir” diye soranlara pek cevap veremeyebilirsiniz. Lakin konu genel olarak “uyuşturucu illeti” diyebilirim.
Şu yazıda da belirtildiği gibi film birbirine bağlanmış iki olguyu içermektedir. Tutku ve Bağımlılık.
Daha önceki film yazılarımda da yaptığım gibi size ayrıntılı olarak konuyu anlatmayacağım. Yoksa siz izlediğinizde pek manası kalmaz.
Filmdeki dört karakterin (anne ve oğlu, oğlunun kız arkadaşı ve siyahi arkadaşları) aynı illetin bağımlısı olması ve onu elde etmeye çalışırken düştükleri durumlar ve bu durum altında yok olup giden hayaller…
Filmin sonundaki bebeğin anne karnında durduğu gibi duran karakterler “insanların sığınacakları birer liman ihtiyaçları” nı çağrıştırırken, güvenli tek yerin anne karnı, anne kucağı olduğu mesajını veriyorlar.
Değinmeden geçilemeyecek bir şey ise filmin tabii ki müzikleri. Harikaydılar.
Bu filmi mutlaka izleyin ve izletin.

Filmin Müziğini Dinlemek İçin Play’a basınız.