Persepolis Satrapi’nin çizgi romanından beyaz perdeye uyarlanan bir film. Film bir animasyon, çizgi film şeklinde. Genellikle siyah beyaz olan çizimler birkaç sahnede renkleniyor. Gösterime girdiği bir çok ülkede tartışmalara yol açan Marjane Satrapi ve Vincent Paronnaud’nun filmi 2007 Cannes Film Festivali‘nde “Jüri Özel Ödülü”nü de almış. Yine bu film Fransa tarafından 2008 Oscar Adayı olarak da gösterilmişti. Filme olan tepkilerden en büyüğü de İran’da yaşanmıştı. Keza filmin konusu bir küçük kızın, gençliğe kavuşana kadar İran’daki istibdad, baskı çerçevesindeki hayatını konu ediniyor. Film Fransızca.

Filmin konusu 1970’li yıllarda Tahran da geçiyor. Sekiz yaşındaki filmin baş karakteri olan Marjane gelecekte bir peygamber olmak ve dünyanın müthiş bir yer haline getirmek gayesi gütmektedir. Çocuklara has hayal dünyasından çevresindeki yaşananlara bakan Merjane kültürlü bir ailenin ferdidir. Küçük kız Şah rejimini sona erdiren olayları ilgi ve merak ile izlemektedir. Dedesinin ve amcasının Yeni İslam Cumhuriyeti yandaşları tarafından öldürülmesi kıza tek seçenek bırakır. Küçük Marjane devrimcidir artık.

Irak’ın da İran’a saldırması ile birlikte iyice savaş ortamı içinde bulunan Marjane ülkesi İran’da özgürce yaşamanın hayalini kurmaktadır. Fakat hayat öylesine zorlaşmaya başlar ki ailesi kızlarına zarar geleceğini düşünerek onu korumak maksadıyla Avrupa’ya Avusturya’ya yollarlar. Avrupa’ya gelen Marjane burada ise bambaşka bir devrim ile karşılaşır. O devrim İran’da aklına bile gelmeyen ergenlik, aşk ve özgürlüktür…Bu sınırsız özgürlük Marjane için bir vicdan azabı oluşturmaya başlar ve yaşıtları İran’da savaşırken kendisi Avrupa’da bir çok heyecan peşindedir. Ancak her şeyden önemlisi Avusturya’da yalnızdır küçük kız…Sonrası da var filmin elbette ancak bu kadar konudan bahsedişim yeterli.
Filmi izlerken insanın boğazında bir düğüm oluşuyor ve o düğüm filmin sonunda ufak gözyaşlarına dönüşüveriyor. Bir çizgi filmden ilk kez bu kadar etkilendim diyebilirim. Bazı şeyler filmden birilerinin kafasına vura vura anlatılıyor. İyi de ediliyor.
Filmde onlarca aforizma var ki filmin tadını tamamlar nitelikte bunlar. Her bir sözü altın olan büyük anne genelde bu cümlelerin sahibi;
“korkudur kendimizi bilmemizi engelleyen… yine aynı kahpe korkudur bizi ödlek insanlar yapan…”
“kim olduğunu ve nereden geldiğini asla unutma !”
“tatiller, kölelere verilen küçük kırıntılardır..”
Filmin bir güzellik kaynağı da sadece ağlatmakla bırakmaması…Aynı zamanda bol bol da gülüyorsunuz. Eye of the tiger repliği müthiş, izleyince anlayacaksınız ve gülmekten yarılacaksınız. – jichael mackson olayına da çok güldüm ben

Filmin en önemli sözleri ki bunlar konuyu da anlatıyor aslında;

Büyükannemi bir daha görmedim. Bir süre sonra da öldü. Özgürlüğün hep bir bedeli olmuştur.

İzleyin.