Bir yere gitmek için insanoğlunun iki tercihi vardır. Birisi gideceği yere taban kuvveti ile gitmek, ikincisi de gideceği yere bir araç kullanarak gitmek. Fakat hep düşünüyorum, biz bir yere giderken bu seçeneklerden hangisini seçiyoruz diye. Görüyorum ki mesafe fark etmeksizin genelde bir araç kullanmak ilk tercih oluyor. Bu tercih edenler içine ben de dahilim. Zaten bu bir suçlama yazısı falan da değil. Sadece kendimce bir tespit yani. Belki doğru belki yanlış. Kimi zaman doğru kimi zaman yanlış. Durum böyle olunca büyük şehirlerde (nüfus olarak) trafik vazgeçilmez bir dert haline geliyor. Bunun için belediyeler kendilerince bir şey yapmaya çalışsalar da ben bu çabaların hep boşa gittiğini düşünüyorum. Ankaralı birisi olarak mesela, yapılan bolca altgeçitin sadece seçim yatırımı olduğunu ve trafiğe bir çözüm olmadığını üzülerek düşünüyorum. Bu durum İstanbul için de geçerli aslında. Yapılan metrobüs, metro, tramvay gibi taşıma sistemleri bahsi geçen trafik sorununa sadece bir ağrı kesici. Çözüm değil. Tabi bu sistemlerin Ankara ayağı da bundan farksız değil. bir şeyler yapılmaya çalışılıyor ama düşünülmeden, plansızca ve maalesef cahilce. Belki klasik bir söylem olacak ama “önce mantaliteyi değiştirmek” lazım galiba. Bu değişime ihtiyaç duyanlardan birisi de benim sanırım. Gideceğim birçok yere araba ile gitmeyi tercih ediyorum. Tercih edişimin de kendimce birkaç sebebi var. Mesela;
1-Çabuk ve rahat gitmek
2-Araba kullanmayı sevmek
3-Daha az maliyet
4-Genetik (özellikle erkeklerde)
Eminim ki trafiğe çıkan birçok kişinin de buna benzer gerekçeleri belki de bahaneleri vardır. Piyasaya bir sınırlama olmaksızın ticari kaygı ile sunulan 0KM araçlar da işin bir başka boyutu. Yani bu trafik Türkiye’de bir sevda ile başlayan, ticaret ile sonlanan, düşünülmeksizin çare üretilmeye çalışılan bir yara. Daha çok kanayacak eminim. Belki aranızdan bazılarının dikkatini çekmiştir şu saydığım dört maddenin dördüncüsü. Yani insan/insanlar nasıl olur da genetik olarak arabayı tercih eder?
Tarihe baktığımızda Türk milleti için “at” önemli bir savaş aracı olduğu gibi ulaşım için de önemli bir yere sahiptir. Kimi millet fil, kimisi deve, kimisi eşek tercih etmiş ama Türk milleti aslî olarak hep atı tercih etmiştir. Hani bir söz vardır ya “Türkler at üstünde doğar, at üstünde büyür ve at üstünde ölür” diye. İşte o misal. Günümüz otomobiline baktığımızda onu at yerine koyan birçok insanla karşılaşıyoruz. Dikkat edin siz de bunu fark edeceksiniz. Bir dolmuşçunun arabanın direksiyonuna vurarak “yürü be oğlum” dediğine bizzat şahit oldum zaten. Tabi ki tek gösterge bu ve benzeri örnekler değil. Mesela eskiden atın süslenmesi ile şimdi arabaların içinin ve dışının süslenmesi bana çok da farklı gelmiyor. Faytonlar da attan arabaya geçişin bir safhası olsa gerek.Yalnızca çağa ayak uydurmuş durumdayız.
Velhasılı kelam hepimizde birer at kültüründen gelen “araba sevdası” var. Recaizâde Mahmut Ekrem “Araba Sevdası”nı yazarken acaba hiç bu açıdan baktı mı, merak ettim doğrusu. Bihruz Bey ile gösterilen yanlış batılılaşma belki de günümüzde de böylesi sıkıntılara yol açıyor ne dersiniz? İşte bizler bu araba sevdamızdan ne zaman biraz fedakarlık yapıp toplu taşıma araçlarını tercih ederiz, işte o zaman metro, altgeçit, tramvay gibi yapılan çalışmalar anlam kazanır.

Çok abartmadım değil mi ?