..ve bindik metroya…

Ankara’daki metro gibi değil taksimdeki..İndikçe iniyorsun aşağı doğru. Bir çok köşe dönüyorsun ve uzun yürüyüş sonrası ulaşıyorsun tren raylarına.

Yerin altında dahi İstanbul’un tamamında alabileceğiniz o derin ve ağır rutubet ve deniz kokusunu alabiliyor insan. 10 dakika sonra Levent’te indik. Gayet modern ama bir o kadar da kuru bir yer. Daha önce de dediğim gibi ne varsa eskide var kardeşim. Yok işte yeni şeylerde beni cezbeden hiçbir şey yok.

İstanbul’un o sıcak kollarında maksadımız Levent’ten Etiler’e oradan da Arnavutköy’e yürümekti. Levent ve Etiler dediğim gibi lüks ve şa’şaadan başka hiçbir şey değil. Arabalar, binalar, insanlar…

Arnavutköy…Adı bile insanın ilgisini çekmeye yeter aslında. Adını bırakıp etrafa baktığınızda ise sizi o tarihi yalıların eski ve bir çok hikayeye şahit yüzü karşılıyor. Kimisi restore edilmiş, kimisi ise bîtab. Onların aralarında geçerken nedendir bilmem, kendimi Tanzimat dönemi romanlarında gibi hissetmişimdir her zaman..Ve evet, deniz arada bir evlerin arasından bize göz kırpmaya başladı. O göz kırptıkça biz heyecanlanıyorduk, biz ona yürüdükçe sanki yol uzuyordu. Halbuki biraz ötemizdeydi. El ele ve gülerek vardır yanına…Derin bir nefes, hayran hayran bakan iki çift göz ve birbirine sarılan iki insan…Boğaza bakarak kimi zaman hüzün, kimi zaman zevk ü sefa içinde yürüdük sahil boyu. Yok böyle bir yer, eminim.

Bebek’ten otobüs ile gidiyorduk Beşiktaş’a doğru…Giderken de bakmaya doyamadığımızdan sürekli bir şey kaçıracakmışız gibi birbirimizden çok etrafa bakıyorduk. Beşiktaş’ta indik. Hedef tekrar Taksim idi. Benim için özel manalar taşıyan yeri Ona da göstermeliydim. Beşiktaş İnönü Stadı…

Yıldız’ın yanından Taksim’e doğru çıkarken öylesine yorulmuştuk ki o kadar kısa mesafe öylesine uzun geldi ki anlatamam. Meydana çıktığımızda konaklama yerimiz olan İstanbul Kültür Üniversitesi Şirinevler Kampusündeki yurtlarına giden vasıtaya bindiğimizde benim de pilim bitiyordu. Yol boyu uyudum diyebilirim. Geldik, yurttayız…

Devamını yazacağım efendim…

Çarşı zamanında ne güzel demiş: “Çok olmadığımız kesin. Çok olan tarafta değiliz. Çok olan tarafta olmayacağız. Gidip almanya’da türk olacağız. Hollanda’da surinamlı. Fransa’da cezayirli. İran’da azeri. Abd’de zifiri zenci olacağız. Çoğalan zencide mutlaka kızılderili. İsrail’de filistinli. Köpeğin karşısında kedi. Kedinin karşısında kuş olacağız. Kuşun karşısında börtü böcek. Hakemler hep karşı takımı tutacak. Ve biz hep yedi kişiyle tamamlayacağız maçı. Az kolumuz tarafında, solda olacağız. Bu itirazın ilk şartı. Solda da az olacağız.”…

Daha evvel çArşı‘nın yaptığı güzel bir organizasyon üzerine üç beş kelam etmiştim. Bu grubun yaptığı güzel şeyleri de sizlere buradan kendi dağarcığımdan çıkan kelimelerle anlatmaya niyetliydim. Fakat malesef buna fırsatım olmayacak. Umarım devam eder ama aşağıda yazacağım satırlardan ötürü “çArşı kendine de karşı” olduğunu göstererek faalliğine son vermiş. Bu benim için gerçekten çok üzücü bir haber. Umarım bu durumdan dönülür ve ben de burada yazdıklarımı “nasıl da yanılmışım” diyerek okurum. Şöyle de bir durum var ki çArşı faalliğine son verse dahi hepimiz biliyoruz ki o bir ruhtu. Hem de “Asî bir ruh“. Bedenler ölse de ruhlar bir yerlerde sürekli yaşar bunu da biliyoruz değil mi? E o zaman pek sorun yok be Erkan. “çArşı çArşısızlığa da karşı”.

Alen Markaryan çArşı adına “Asi Ruh” adlı filmin galasında konuşmuş ve aşağıdaki sözlerin benzerini söylemiş. çArşı’nın sitesinde de bu sözlere yer verilmiş.

Devamını Oku »

Türkiye’nin en iyi taraftar grubu demek istemiyorum. Eminim ki dünyada da en iyiler arasında çArşı. Tüm samimiyetimle söylüyorum, Beşiktaşlı olduğumdan falan değil yani. Yalansa namerdim. Sadece yaptıklarına bakarak bunları çok rahat dillendirebiliyorum. çArşı’nın sitesi olarak bilinen forzabeşiktaş‘ın girişindeki ironik ve o müthiş yazı dikkatimi çekti. Uzun süredir kan topluyorlar Kızılay için onu sitemkar bir şekilde duyurmuşlar.Sizlerle paylaşmak istiyorum.

Sizce biz suç mu işliyoruz?

Bizler hem alaylıyız, hem mektepli.

Doğrudur, serserilik belki de en çok bize yakışır;lakin Eros’a aşkı öğreten de biziz!

Felsefede aşık atacak isek “çArşı Kendine de Karşı”.

Birde kimsenin aklına gelmemişti, başka gezegenler de ürkmesin diye “Hepimiz Pluton’uz” demek.İnanın, kıyamadık hiçbir şeye…Hele ki, iki adamın lafı ile insanlık hayal kırıklığına uğramasın diye. Zabıtacılar, muhabbeti meyhaneden şehir dışına çıkarırken,” Bu alemde İki Büyük Var; Beşiktaş ve 70’lik Rakı” dedik maksut mahalde, ki yarasın, şifa niyetine.

Biz çok şey olduk; yeri geldi ırkçılığa karşı zenci olduk, yeri geldi emeği hor görenlere karşı emekçi olduk. Daha çok insan olmakla suç mu işledik?

Kendi acımızı bildik başkalarının acısını, üzüldük, acıyı bal eyledik, “Savaşa Karşıyız” dedik.

Barışa karşı suç mu işledik?

Karadeniz kanserden öle öle karardı.”Yeter Ulan!” dedik, “Yeter!”

Ayranımız yokken içmeye nükleer geldi mahalleye,”Nükleersiz Türkiye” diye damdan indik. Her Ağustos sıcağında unutan namerttir deyip, bir kez daha haykırdık.”Sesimi duyan var mı?” diye. Duydunuz mu peki?

Şimdi de kan veriyoruz ülkemizin her yerinde. Kötü bir halt işlemiyoruz yani. Dün Van’da idik, oradan Edirne’ye geçtik; toplamda da 1000 üniteyi geçtik. Haberiniz oldu mu peki?

11 Mayıs’ta da İstanbul’da Beşiktaş Barbaros Meydanı’ndayız. 1903’e kadar devam, durmak yok. Bekleriz.

çArşı

Lütfen sonuna kadar izleyin. Bittiği zaman ne demek istediğimi anlayacaksınız.
Aşk engel tanımaz.