Deli eniştemiz, üstünden daima tüten bir Arabistan havası içinde, o biraz bedevi, biraz kavruk haliyle, her zamanki taşkın keyfiyle, çok kere, seyahatlerinden getirdiği denkleri açar ve içindeki hediyeleri dağıtır gibi, bildiği Arabistan şehirlerini ve yollarını birer birer yâdederek, bize oraların hâtıralarını naklederdi. Bu sıralarda gûya gördükleri ve duydukları hem o kadar çok, hem o kadar karışık şeylermiş ki, bunların hepsini anlatamıyacağını bilerek, içlerinden ancak bizim kıvamımıza uyanları tarıyormuş gibi, sözlerinde bir uzaklık, bir oralılık hali sezerdim. Bana hâtıralarının hudutlarında sırlarla örtülü kısımlar var gibi gelirdi. Eski insanların kendilerine meçhul olan dünya hudutları karşısındaki korkuları gibi bir duygu bana bazan eniştemizin hikâyelerinin hikâye edilmez kısımlara vardığını düşündürürdü.

O zamanlarda daha hiç coğrafya bilmezdim. Hani içi doldurulunca alt kısmı bir kenarına doğru biraz fazla genişleyerek biçimsizce yayılan kömür çuvalları vardır. Haritaya baksam Arabistan’ı böyle bir ucu bir kenarına fazla kaynamış bir çuvala benzetirdim. Onun içi bana eniştemizin anlattığı şeylerle dolgun gibi gelirdi. Devamını Oku »