Facebookta bulunduÄŸum kısa süre içerisinde Kırıkkale Ãœniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı grubuna katıldım. Güzel bir tartışma yaÅŸadık orada. Hep eskilerin yaptığı gibi eski-yeni çatışması. Belki de bir nevî doÄŸu-batı çatışmasıydı. Bu çatışmayı bu coÄŸrafya çocuklarının yapması, bu iki arada kalmış insanların yapması, Tanpınar‘ın deyimiyle “eÅŸikte olan” bizlerin yapması bana göre çok anlamlıydı.

Kaliteli bir tartışma yaptık kanısındayım. Bu tartışmayı sizlerle paylaÅŸmamdaki maksat “tartışma” dediÄŸimiz ÅŸeyin “terbiye” hududu içinde nasıl yapılacağının göstermektir. Zira televizyonlar izlediÄŸimiz tartışma programları yakında bir dövüş sporu olarak kabul görebilir.

Tartışma aÅŸağıdaki gibidir. Söz konusu tartışma Fethi Kasap, Kaan Fakılı, Ä°sa Karaaslan ve benim aramda geçmiÅŸtir. Konu “aruz“dan yola çıksada elbette baÅŸka ÅŸeylere de deÄŸinmiÅŸtir. Buyrun edebî zevke;

Fethi Kasap:
ÅŸiir aruzdur, aruzun da en iyi kullanıldığı ÅŸiir divan ÅŸiiridir. Baki bu hususta en nadide misalleri teÅŸkil etmiÅŸtir ifadesi nitekim manidar olacaktır. akif de aruzu kullanmıştır ama 17. asır klasik edebiyat ÅŸairlerimiz kadar mütehassıs deÄŸildir. bununla birlikte kendi asrında akif, ikamesi mümkün olamayacak kadar müstesna eserlerin altına imzasını atmıştır. Devamını Okumak için »