Küçüktüm, küçücüktüm,

Oltayı attım denize;

Bir üşüşüverdi balıklar,

Denizi gördüm.

Bir uçurtma yaptım, telli duvaklı;

Kuyruğu ebemkuşağı renginde;

Bir salıverdim gökyüzüne;

Gökyüzünü gördüm.

…

Evet Orhan Veli‘nin de dediği gibi hepimiz küçüktük, çocuktuk. Ufacık bedenlerimizle koskoca bir alemin akbaba tıynetli kollarına düşüverdik. Bekliyordu bir yerlerde hata yapsak da üşüşsek başına diye. Koskoca dünyayı anlamaya çalışıyorduk hepimiz. Kimi zaman buluyorduk doğruyu, kimi zaman ise komik durumlara düşüyorduk arama macerası boyunca. Nihayetinde hepimiz bir şekilde yakalıyorduk ucundan köşesinden hayatı.

Hepimiz küçükken bir şeyleri yanlış anladık. Kimimiz bunları hatırlar, kimimiz ise hatırlamaz elbet.Kaan efendinin başlattığı furya bize de söz hakkı düşmüş.

Daha okula falan gitmediğim yıllar.Gecekonduda oturuyoruz. Evde bir sprey tarzı zamazingo bulmuşum ve meraklıyım ya anneme sormuşum. “Anne bu ne” diye. Annem de ne bilsin benim süpersonik bir zekaya sahip olduğumu.Koltukların altına sıkılır çocuğum. Süpersonik Erkan iş başında, almışım o zamanzingoyu ve tüm koltukların altına sıkmışım. Meğer o şey parfümmüş.

Yine aynı yıllar akrabalarla oturmuşuz baklava yiyoruz, neden yiyoruz hatırlamıyorum ama vardır bir sebebi. Herkes kendince baklavaya dair bir şeyler söylüyor. Cevizlisi güzel, fıstıklısı güzel, şulusu iyi, bulusu iyi, şöylesi iyi. Ben de tabi fikrimi söyleyeceğim ya kıymalı olanı güzel demişim. Meğer o cevizmiş. Ne gülüyonuz höyyt.

Babamla birlikte izmire giderdik kamyonla. Babam kullanırken ben de yanından arabayı iterdim. Daha hızlı gitsin diye. Meğer kamyonlar zaten yavaş gidermiş ve ben boştan yere yoruyormuşum kendimi. O kadar çok şey var ki daha yazacak, şimdilik bunlarla yetinin. Üşenmezsem diğerlerini de yazarım ara ara. Hadi bakalım Olcay efendi sizin de boyunuzun ölçüsünü görelim.