Bomboş bir yolda yürüyorum. Bomboş bir boşluk, yolun yanlarına serpilmiş, filizlenmiş, fidan vermiş. Varlığını hissettiriyor. Boşluk, bomboşluk…
Uçurum var yan tarafımda dibi, bucağı olmayan. Bir bilinmezliğe giden git gide derinleşen, bir alsa beni içine sanki yutacak. Bir boşlukta beni kaybedecek.
Sanki yaşıyor. Gitgide büyüyor içimde koca bir kara delik olmuş büyüyor, büyüyor ve sonunda her şey siyah…
Yaşlanıyorum. Yaşanmışlıklar içimde birikiyor. Yaşadığım her şey benden bir yaş alıyor. Ben bilmediğim bir yolda bilmeden yaşıyorum, yaşlanıyorum günler geçiyor. Sanki ruhumda, yanı başımda hatta içimde yine o…
Aslında sebebini bilmediğim yalnızlıklarımın, sessizliklerimin, mutsuzluklarımın, uğultularımın sebebi yine o…
Yollarda yürüyorum. Adımlarımı atıyorum yavaş yavaş…Arkamı dönüp baktığımda yürüdüğüm onca yol kaybolmuş. Sanki hiç yürümemişim gibi her şey aynı. Hep aynı aynı…Birden dehşetle etrafıma bakıyorum. Korkularım yüzüme gülmüyor. Yine boşluk. Çıktı karşıma, sarmış etrafımı öyle bir sarmış ki kurtulamıyorum. Bu defa teslim olma vakti. Gel büyü içimde kabullenme zamanıdır. Simsiyahlık vaktidir ve artık kaybolma…

Hülya Turan