Bizim Aile

“Bak beyim, sana iki çift lafım var.koskoca adamsın.paran var, pulun var, herÅŸeyin var.binlerce kiÅŸi çalışıyor emrinde.yakışır mı sana ekmekle oynamak.yakışır mı bunca günahsızı, çoluÄŸu çocuÄŸu karda kışta sokaÄŸa atmak, aç bırakmak. Ama nasıl yakışmaz.sen deÄŸil misin öz kızına bile acımayan, bir damlacık saaddeti çok gören. Anlamıyor musun beyim, bu çocuklar birbirini seviyor. Ama ben boÅŸuna konuÅŸuyorum. Sevgiyi tanımayan adama sevgiyi anlatmaya çalışıyorum. hıh. Sen büyük patron, milyarder, para babası, fabrikalar sahibi Saim bey. Sen mi büyüksün? Hayır ben büyüğüm, ben, YaÅŸar usta. Sen benim yanımda bir hiçsin, anlıyor musun, bir hiç. Gözümde pul kadar bile deÄŸerin yok. Ama ÅŸunu iyi bil, ne oÄŸluma ne de gelinime hiç birÅŸey yapamayacaksın. Yıkamayacaksın, dağıtamayacaksın, maÄŸlup edemeyeceksin bizi. Çünkü biz birbirimize parayla pulla deÄŸil, sevgiyle baÄŸlıyız. Bizler birbirimizi seviyoruz. Biz bir aileyiz. Biz güzel bir aileyiz. Bunu yıkmaya senin gücün yeter mi sanıyorsun? Dokunma artık aileme. Dokunma çocuklarıma. Dokunma oÄŸluma. Dokunma gelinime.EÄŸer onların kılına zarar gelirse ben, ömründe bir karıncayı bile incitmemis olan ben, YaÅŸar usta, hiç düşünmeden çeker vururum seni. Anlıyor musun? Vururum ve dönüp arkama bakmam bile.”