Facebook‘a bir zamanlar üyeydim. Güzel de gidiyordu eski arkadaşları falan bulup “aaa ne kadar değişmiş”,”ya hu hiç mi değişmez” bir insan gibi kişiye göre söylemlerde bulunduk. Zaman geçtikçe arkadaş listem kabardı. İlkokul, ortaokul, lise, üniversite falan derken tüm eğitim yaşamımdan bazı arkadaşlar listeme giriverdi.
Daha sonra baktım ki milletin derdi başkaymış. Birbirini görmekten çok “hmm onun listesinde kimler var”, “x kişisi y kişisinin listesinde ne geziyor” gibi saçma sapan durumlar ortaya çıktı. Ha bir de ilkokul arkadaşımla ne konuşcam ben bunca yıl sonra. Orası da ayrı bir muhabbet zaten. iyice wall olayları falan fw iletiler çöplüğüne dönmeye başlamıştı. Yok rakı, yok dansöz göndermelere falan bir şey dememe lüzum yok. Üstüne üstlük o yetmezmiş gibi “Kahrolsun Pkk diyenler gurubu”,”bilmem kaç kişi olunca bilmem ne olacak grupları” ,”ankaralı kızlar izmirlilerden güzel”gibi acayip mantık dışı olaylar da gelişmeye başlayınca, hop dedik. Kendi kendime seslendim “kalk gidelim küheylan” dedim. Kalktım ve gittim. Geri döner miyim? Hayır. Bir Erkan Hirik var orada ama o ben değilim, feyk o.
Blogumda siyasi yazılar yazmaktan hoşlanmıyorum. Aslında ironi ve absürt yazılar için çok ideal bir alan ama işin içinde o kadar pislik var ki inanın midem bulanıyor artık. İnsanlarım kavramları karıştırması falan çok komiğime gidiyor. Neyin ne olduğunu bilmeden konuşuyorlar falan. Aynı şeye birisi koltuk diyor, diğeri yok efendim o koltuk değil kanepe. Diyorum ya kimse neden bahsettiğini bilmiyor aslında. Bakıyorum eğleniyorum onlara. Ne cahil adamlar falan bile diyorum içten içe.
Malumunuz iktidar partisi olarak AKP bir kapatma davası ile karşı karşıya. Açıkçası sonunun ne olacağını pek merak etmiyorum. Ancak alanımla da ilgili olması hesebiyle hocamlarımdan Prof.Dr.Mehmet Kara‘nın yaptığı bir çalışma Zaman Gazetesi’ne konu oldu. AKP ve Dilbilim alakasız gibi duruyor ama bilimsel bir çözümleme söz konusu olunca
işin siyasetten çok benim alanımla ilgili olduğunu düşündüm ve “yazıyım ben bu haberi blogumda” hissiyatını içimde duydum. Abdurrahman Yalçınkaya tarafından hazırlanan iddianamenin tam metni “içerik analizi” yöntemi ile Prof.Dr.Mehmet Kara ve ekibi (Yrd.Doç.Dr.Atakan Kurt ve Arş.Gör.Melek OKTAY) tarafından incelenmiş. “İçerik Analiz Yöntemi”nin ne olduğunu ve analizin sonuçlarının ne olduğunu görmek için Zaman Gazetesinin ilgili haberine bakabilirsiniz.
Enteresan.
Bugün Earth Day yani Dünya Günü. 22 Nisan 1969 da başlayan bu etkinlik hem çevreyi koruma bilinci yerleştirmek
hem de Dünya’nın doğum gününü kutlama amacı taşıyor. ABD’li Senatör Gaylord Nelson tarafından başlatılan bu sembolik doğum günü Google gibi büyük firmalar tarafından da desteklenmekte. Bu konuyu yazarken fark ettim ki Recep Hilmi Tufan isimli bir blog benden önce davranmış ve Google’ın konu ile ilgili geçmiş logolarına da yer vermiş. Buradan bakabilirsiniz.
Tema vakfı da bu konuyla ilgili 2004 yılında bazı bireysel olarak yapabileğimiz şeyler önermiş; * Hem yağmur suyunun akışa geçmesini önleyecek hem de yeraltı su kaynaklarımızı besleyecek yeşil bitki örtüsünü koruyabilir, örneğin ağaç dikebiliriz,
* Çimenlik alanlarda ve bahçelerde doğal bitkiler, çimler kullanabilir ve sulama için yalnızca doğal yağıştan yararlanabiliriz,
* Daha az ürün satın alıp, daha az tüketebiliriz,
* Daha besleyici, daha az et içeren bir beslenme biçimini benimseyebiliriz,
Su ve enerji verimli cihaz ve tesisatlar kullanabiliriz,
* Siyasetçileri sulak alanları, aküferleri ve boşaltma havzalarını korumaya yönelik yerel arazi kullanımı yasalarının çıkarılmasına teşvik edebiliriz/zorlayabiliriz,
* Su koruma stratejilerini denetlemek ve uygulamak için yerel su yönetimi kurullarında görev alabiliriz
Bugün yazın geldiğini hissederek ve yaşayarak gördüm. Benim için takvimlerin pek manası yok.Ben gördüğüme inanırım.
Ama bu kez gördüklerimden çok yaşadıklarım beni şettirdi.Yazın geldiğine kanaat getirmem için;
-Geceleri uyurken terlemem lazım,
-O terden dolayı gıcık olmam uyanmam lazım,
-Gündüzlerin acayip uzun olduğuna “lan akşam da olmadı” diyerek kanaat getirmem lazım,
-Çat diye sabah olması lazım,
-Bilgisayar başında atlet ile oturunca bile üşümemem lazım,
-Dışarı çıkınca hemen içeri giresimin gelmesi lazım,
-Camlar kapalı evde duramamam lazım,
-Çocukların aksama kadar sokakta bağrışması lazım,
-Tshirt giymeye başlamam lazım
-vs, vs
Bugün itibariyle bu şartların tamamı olgunlaştı ve “yaz gelmiş be” dedim.
başta hürriyet gazetesi olmak üzere türk medyasının internet gazeteciliğine yeni bir açılım getiren yaklaşımı. dünyada örneği var mı bilmiyorum ama olsa olsa bulvar gazetelerinde vardır; biz de ise en yaygınından en dandiğine çoğunda var. gazetecilikte önce haberi haber yapan şartlar oluşur sonra fotoğraf bulunur ya; artık bu süreci terse çevirdiler sağ olsunlar. (gerçi fotoğrafın haber olduğu durumlar da vardır ama onlar istinaidir) önce diyelim ki, üçer beşer kate moss fotosu topluyorlar sonra haber metnini yalapşap oluşturuveriyorlar. sonra nutuklar atılıyor işte gazetecilik refleksleri falan; ertuğrulcuğum sağ olsun yarın bunu büyük bir buluş olarak sunuverir neme lazım.
Blogumda siyasi yazılar yazmaktan hoşlanmıyorum. Aslında ironi ve absürt yazılar için çok ideal bir alan ama işin içinde o kadar pislik var ki inanın midem bulanıyor artık. İnsanlarım kavramları karıştırması falan çok komiğime gidiyor. Neyin ne olduğunu bilmeden konuşuyorlar falan. Aynı şeye birisi koltuk diyor, diğeri yok efendim o koltuk değil kanepe. Diyorum ya kimse neden bahsettiğini bilmiyor aslında. Bakıyorum eğleniyorum onlara. Ne cahil adamlar falan bile diyorum içten içe.
Bugün yazın geldiğini hissederek ve yaşayarak gördüm. Benim için takvimlerin pek manası yok.Ben gördüğüme inanırım.
