Haftasonu olmasının verdiÄŸi rahatlık ile Cuma gecesi yatağıma oldukça geç gittim. HoÅŸ çoÄŸu zaman geç yatıyorum ama bu sefer içimde garip bir huÅŸu vardı. Yastığa baÅŸ koyduktan sonra okumam gereken ÅŸeyleri hatırladım ve daha gün doÄŸmadan doÄŸacak gündeki yapacaklarımdan üÅŸendim.
Sabah rutinlerinden sonra oturdum okumam gereken ÅŸeyleri okudum. AkÅŸam bizim takımın maçı vardı ama hiç bakasım gelmiyordu. Nasıl olsa biliyordum ya 0-2 ya da 1-2 bitecekti. Keza yanılmadım da. Zaten bu sezon futbolla pek aram yok. Özellikle Türkiye ligini hiç izleyesim bile gelmiyor.
Tadı tuzu yokki kardeÅŸim. Tadı tuzu olduÄŸunu savunanlar da takımların puanlarının birbirine yakın gitmesini örnek gösteriyorlar. Bence bu bir ölçü deÄŸil. Hele bunu bugün ingiltere ligindeki Bolton-Arsenal maçını izledikten sonra daha da iyi anladım. Bizimkiler futbol oynuyorlarsa onların oynadığına ne demek gerekir bilmiyorum. Yani bizim haftasonu yaptığımız halı saha maçları bile bizimkilerden zevklidir diyebilirim. Bolton kendi sahasında oynuyordu ve 1-0 öne geçti. Klasik ingiltere koÅŸulları vardı. YaÄŸmur yağıyordu falan ama zemin mükemmeldi. Yenik olan Arsenal bir de 10 kiÅŸi kalmasın mı! Durun bu kadarla bitmeyecek daha sonra Bolton 2-0 yaptı durumu. Ondan sonra öylesine bir teknik direktörlük örneÄŸi ve öylesine bir oyun vardı ki gözlerime inanamadım. Deplasmanda 10 kiÅŸi ve 2-0 yenik olan Arsenal maçı 3-2 kazandı. Böyle bir olaydan sonra ben Türkiye liginde maç izler miyim ? Sanmıyorum. Siz de bana takılın

Yaşasın Arsen Wenger
Yaşasın Premier league.

Kadim bir arkadaşım olan Olcay’ın sitesinde rast geldiÄŸim güzel bir anektodu sizinle paylaÅŸmak istedim. Keza olay öylesine güzel ki saatlerce günlerce tartışabileceÄŸiniz bir konuyu bir cümlede özetleyi veriyor. Bu arada sakın Olcay’ın nam-ı diÄŸer Panthera_’nın sitesini ziyaret etmeyi unutmayın. EÄŸlenceli bir blogu var kendilerinin.

Osmanlı PadiÅŸahı Yavuz Sultan Selim, tebdili kıyafetle KuÅŸlar Çarşısı’nı gezer. Burada, avcılar avladıkları kuÅŸları, tuzakçılar yakaladıkları maharetli, eÄŸitimli, güzelim kuÅŸları satıyorlar. Bir ara gözü kekliklere iliÅŸir PadiÅŸahın.

Bir grup kekliÄŸin üzerindeki varakta, “Tane iÅŸi satış fiyatı 1 altın” yazıyor. Hemen yanı baÅŸlarında asılı, adeta altın kafes içinde bir keklik daha var ki, fiyatı; 300 altın. PadiÅŸahın gözü 300 altınlık kekliÄŸe takılır. “Hayırdır” der satıcıya, “Bunun diÄŸerlerinden ne farkı var ki, bunlar 1 altın, bu 300 altın?” Satıcı, “Bu keklik özel eÄŸitimli, çok güzel ötüyor, ötmesi bir yana bunun ötüÅŸünü duyan ne kadar keklik varsa hepsi onun etrafına doluÅŸuyor” der.“Tabii bu arada avcılar da o etrafa doluÅŸan keklikleri daha rahat avlıyorlar” diye ekler.

“Satın alıyorum” der PadiÅŸah, “Al sana 500 altın…” Parayı verir ve hemen oracıkta kekliÄŸin kafasını keser. Adam ÅŸaşırıp, “Ne yaptınız, en maharetli kekliÄŸin kafasını koparttınız, yazık deÄŸil mi” diye dövünürken; PadiÅŸah gürler: “Bu kendi soyuna ihanet eden bir kekliktir. Bunun akıbeti er veya geç ölümdür…“