Durgun gecelerde gökyüzüne sesini
Çaresiz çırpınan ezgilere nefesini
Versen de duysam sevgi hikayene
İnanır mıyım dersin
Yalnız akşamlarımın yolu olsan
Akıp giden çırpılara arkadaş olsan
Taşsan yüreğimden seni paylaşsam
Pay olurum der misin
Sevgi sorular sorsan gizlemesem
Bana öğütler versen dinlemesem
Yüzüme dokunsan hissetsek birer birer
Sigaramı yaksan boğulsak beraber
Sevgi sıcak sarsan üşümesem
Sensizliği asla düşünmesem
Soluğum olsan da beni yaşasan
Yeniden doğmak ister misin
Sevgi

Otlarım yanar ,sensizlik nadasında toprağım…
Birazcık dinlensin, büyüsün yeşersin, gelmişin…
Hiç bir şey diyen bir cümlenin,
Ortasına terkedilmiş bir kelimeyim.
Öznesiz, zamansız, zarfsız, mektupsuz, adressiz!
Seni aradım dün, bir körebeyim
Çık ortaya no’lur, yaralarım iyileşsin!
Çok zaman geçti, çok zaman geçti
Haber vermeden gelme, zor olur!
Ürkerten anım kıskanır, ağlar belki
Ama ben ağlayamazsam gücenme ne olur!
Gözlerim bitti!
Dört yanım hasret, unutulmuş bir ada gibiyim.
Açıklarımda batmış, yüz binlerce gemi,
Limanı yorgun yastan!../

Hatırlayanınız var mı, sevgi neydi?

İlk sevdi sözcüğünü,ilk kıpırdanışını yüreğinin hatırlayan var mı? İlk hüznümüzün adını sevgi koyabiliyor muyuz şimdi geriye dönüp baktığımızda?Deruni coğrafyamızı kaplayan zifiri bulutların ve üzerimize örtülen maddeci felsefenin ağırlığına ne zaman başkaldırmıştı sevgilerimiz,hatırlayanınız var mı?Ne zaman sevgilerimiz paralarımızdan önce tartılırdı;ya ne zaman pazar eyledik sevgilerimizi,biliyor musunuz?En son ne zaman bir sevgiyi söylemiştik bir sevgiliyle?!..Her gün bir parçamızı daha tüketen teknoloji çağında sevgiye en son ne zaman yürekten bir merhaba demiştik,hatırlayanınız var mı?Hatırlıyor muzunuz,sevgi neydi?

Devamını Oku »